page

Dzieci wędrujące po mieście biją brawa i wołają za nim, dzieci zaczęły też rzucać kamykami. Ale to dziwne, że ten żebrak nie powstrzymuje ani nie gani tych, którzy rzucają kamykami. Uśmiechając się i mrucząc pod nosem, idzie w swoim rytmie. Nagle z jakiegoś kierunku duży kamień uderza go w głowę. Gdy cienka stróżka krwi zaczyna przebiegać przez czoło, zatrzymuje się. Następnie zwraca się w stronę dzieci rzucających kamieniami i mówi.