Kultura czarownic pochodzi z epoki kamienia starościanego, gdy przed kilkoma tysiącami lat ludzie malowali obrazy na ścianach jaskiń, imitując zwierzęta, by błagać o szczęście, i używali „czarnej magii” w celu pokonania strachu przed naturą. Po osiadłości w epoce kamienia nowego, czarownicy stali się zawodowymi, tańcząc w plemionach, by wywołać deszcz, leczyć choroby i wygonić demony; w Chinach nazywano ich „wu” i „hsi”. Wraz z rozwojem cywilizacji starożytnych, czarownicy weszli do dworów – kapłani egipskich, czarownicy z dynastii Shang i Zhou pomagali królom w komunikacji z bogami, a w państwie Chu panował szczególnie silny kult czarownic.
W średniowiecznej Europie wybuchła mania polowań na czarownice, kobiety były uznawane za diabły i spalane na stosie, podczas gdy w Chinach ich historia przetrwała w powieściach i legendach. Od XX wieku nastąpił odbudowa, nowoczesna religia Wicca czci naturę, a serial „Harry Potter” sprawił, że czarownicy stały się znane na całym świecie.
W istocie, kultura czarownic to starożytna mądrość ludzkości, używająca ceremonii do pokonywania nieznanego i łączenia ludzi, od tańców szamanów po współczesne metody leczenia energią – nigdy nie zniknęła, tylko zmieniała się.
Kultura czarownic, mimo swojej tajemniczości, łatwo wywołuje empatię; w naszym świecie pełnym codziennych trosk, ludzie poszukują spokoju i zadowolenia, co prowadzi do powstawania licznych legend o czarownicach.
#xwizard