Wieloryby są bogami. Siedzą spokojnie, jedzą własne jedzenie, ale kiedy zaczynają się poruszać, cały rynek trzęsie się jak prycze podczas ogólnego wzrostu. Płetwy są szerokie, ruchy powolne, ale każdy ich ruch jest jak uderzenie młotkiem w płot. Myślisz, że handlujesz, ale już cię pomalowali jako chomika, który przybył do strefy w nowych krzyżówkach.
Giełda to więzienny dziedziniec. Tutaj wszyscy niby chodzą swobodnie, ale każdy jest pod nadzorem. Dopiero co złożyłeś zlecenie, a już jesteś na celowniku. Najpierw przychodzą mali szakalowie — boty, które łapią okruszki, zanim zdążysz mrugnąć. A potem wychodzi duża ryba, i rozumiesz: twoją pupę teraz zrujnuje, a ty jeszcze za to podziękujesz.
Na rynku istnieje pojęcie „korekta”. Dla chomików to jakby woźny zapomniał przynieść jedzenie — panika, histeria, łzy. A dla wielorybów to po prostu „wtorek”. Oni spokojnie jedzą swoje kawałki, podczas gdy ty się panikujesz, znikając w najniższych rejonach.
Wieloryby działają cicho. Nie muszą biegać i krzyczeć: „Korekta! Dno! Księżyc!” Po prostu biorą i stawiają świeczkę, która wyrzuca wszystkich. Widziałeś, jak nagle rynek spada? To nie tylko cyfry, to czyjaś nadzieja, złamana w jedną minutę. A potem znowu szybko rośnie, a wieloryby się śmieją. Dla nich to nie rynek, to cyrk, a ty jesteś clownem, który tu jest dla ich rozrywki.
Nowicjusze w strefie to chomiki. Wchodzą, napompowani filmikami z YouTube, wierzą w łatwe pieniądze, a potem pierwszym pumpem zostają rozmazani po książce zleceń. Te chomiki myślą, że będą w stanie przechytrzyć rynek. Ale rynek jest jak starszy w domu — zawsze ma rację, nawet jeśli nie ma racji.
Ironia polega na tym, że możesz się wznieść. Ale tylko na kilka minut, aby potem upaść jeszcze boleśniej. Tak działa strefa. A jeśli tu jesteś, wiedz: z tej strefy wychodzą całymi tylko nieliczni.
Traderzy to osobna kasta. Ci, którzy przeszli przez kilka oszustw, poparzyli się na kontraktach terminowych, stracili depozyt, ale mimo to wrócili. Nie interesują ich marzenia o lamborghini. Siedzą przed wykresami jak za kratami, patrzą na świeczki i myślą, kiedy będą mogli w końcu normalnie coś zjeść.
Ale najbardziej absurdalne są shitcoiny. Wyobraź sobie używany kawałek mydła, który ci sprzedano, mówiąc, że to diament. To jest shitcoin. Wierzysz, że wzrośnie, trzymasz go, mimo kpin, a potem spada o 90%. Ale nie poddajesz się, bo w strefie poddanie się to słabość.
A co w rezultacie? Zrobili ci bałagan? Tak. Ale strefa uczy cierpliwości. Tutaj każdy wyrzucenie to lekcja, każda świeczka to doświadczenie. Kto zostaje na powierzchni, staje się częścią systemu. A kto się łamie, ten na zawsze opuszcza ten rynek, zostawiając po sobie jedynie wspomnienia i zrzuty depozytu.