#FedHODL

Własność na zasadzie freehold, w jurysdykcjach prawa powszechnego lub krajach Wspólnoty, takich jak Anglia i Walia, Australia,[1] Kanada, Irlandia, Indie i Stany Zjednoczone, jest powszechnym sposobem posiadania nieruchomości lub gruntu,[a] oraz wszystkich nieruchomych struktur przymocowanych do takiego gruntu.

W przeciwieństwie do leasehold, w którym nieruchomość wraca do właściciela gruntu po wygaśnięciu okresu najmu lub w inny sposób prawnie kończy się.[3] Aby nieruchomość mogła być uznana za freehold, musi posiadać dwie cechy: nieruchomość (nieruchomość musi być gruntem lub jakimś prawem wynikającym z lub przynależącym do gruntu) oraz jej posiadanie musi być na zawsze ("na czas nieokreślony"). Jeśli czas posiadania można określić i ustalić, nie może być to freehold. To jest "Nieruchomość w gruncie posiadana w fee simple, fee tail lub na czas życia."[4]

Domyślną pozycją jest wieczysta własność freehold, która jest "nieruchomością przyznaną obdarowanemu na życie, a następnie sukcesywnie spadkobiercom obdarowanego na życie."[4]