Dość przygnębiające. Nie mogę jednak powiedzieć, że to dokładne.

Wiek 18 – Jesteś świeżakiem. Wydajesz swoje kieszonkowe na kupno losowej kryptowaluty. Podwaja się w ciągu trzech dni. Myślisz, że jesteś geniuszem.
Wiek 20 – Twój portfel znów się podwaja. Opuszczasz zajęcia, wpatrujesz się w wykresy, marząc o byciu następnym Buffettem. Potem rynek się załamuje. Tracisz wszystko. Zły, usuwasz aplikację.
Wiek 22 – Kończysz studia, dostajesz pracę. Nie ma zbyt dużych zarobków, ale wystarczająco. Ponownie instalujesz aplikację, kupujesz Bitcoina. Przez rok idzie w bok. Sprzedajesz. Następnego dnia, rośnie.
Wiek 25 – Zmieniasz pracę, zarabiasz więcej, studiujesz TA, rysujesz linie trendu, wierzysz, że „tym razem jest inaczej.” Potem rynek niedźwiedzia obcina Twój portfel o połowę.
Wiek 28 – Spotykasz kogoś na randce. Mówi, że świetnie, że inwestujesz. Uśmiechasz się, ale w głębi duszy wiesz, że Twoje konto wciąż jest na minusie.
Wiek 30 – Bierzesz ślub. Przyjaciele pytają o Twoje transakcje. Udajesz śmiech: „Długoterminowe trzymanie.” Prawda jest taka, że jesteś na minusie o 40%.
Wiek 32 – Masz dziecko. Wydatki rosną. Wchodzisz all-in z dźwignią na „tajnej wskazówce.” Następnego dnia, moneta zostaje usunięta z giełdy. Mocno spada. Czujesz prawdziwą rozpacz.
Wiek 35 – Budzisz się. Zaczynasz średniować dolara w Bitcoina. Rynek się odbudowuje. W końcu osiągasz równowagę, ale już nie cieszysz się ani nie panikujesz.
Wiek 40 – Twoje dziecko zaczyna szkołę. Nadal czasami kupujesz altcoiny, ale już nie goniąc za bogactwem.
Wiek 50 – Twoje dziecko idzie na studia. Sprawdzasz swój portfel – wystarczająco.

Zdajesz sobie sprawę:
Wolność to nie liczba na ekranie. To uwolnienie się od chciwości.

Kryptowaluty? To miejsce, gdzie ludzie wydają pieniądze, by kupić nadzieję – ale większość kończy na kupowaniu lekcji.