POV mała Selena
Jestem jedynaczką w rodzinie, która ma wiele bogactwa. To bogactwo nigdy się nie kończy, to naprawdę ogromne bogactwo, dziedzictwo przekazywane z pokolenia na pokolenie. Moi rodzice tylko wiedzą, jak łatwo cieszyć się życiem. Tylko imprezują i zbierają drogie rzeczy.
Moja rodzina nie traktuje mnie dobrze, nigdy nie interesuje ich, czego tak naprawdę pragnę.
Moi dziadkowie niewiele różnią się od moich rodziców.
Babcia zmarła w wieku 55 lat, 5 lat później dziadek do niej dołączył. Wtedy miałam 15 lat, wiek pełen pytań i zagubienia. Mogli mnie kochać na swój sposób, nie zwracając uwagi na to, czego pragnę, chcieli, żebym była dziewczyną, którą można pokazywać przed wieloma ludźmi, która zawsze musi się uśmiechać i wyglądać perfekcyjnie. Widzą tylko tę piękną twarz, a nie moje serce, które pragnie prawdziwej miłości. Chcę tylko ciepłego uścisku, szczerej miłości i uwagi od nich.
W szkole również muszę zawsze być w centrum uwagi. Nauka nie jest priorytetem, ale wygląd. Chcą, żebym była osobą, którą się idolizuje. Moi przyjaciele są tylko wtedy, gdy czegoś potrzebują ode mnie, jak rozrywki lub informacji. Nigdy naprawdę się nie troszczą.
Czuję się uwięziona w strachu i zagubieniu.
Moje dzieciństwo było pełne wyzwań i obowiązku, aby zawsze być najlepszą. Nie ma czasu na prawdziwe szczęście.