Studio gier chce pozwolić graczom na prawdziwe posiadanie ograniczonych skórek w grze. Ale wiedzą, że ich publiczność nie interesuje się „mintowaniem NFT”. Interesuje ich status, rzadkość i użyteczność.

Oto coś, co zauważyłem: najbardziej udane integracje Web3 nie mówią o Web3.

Nie zaczynają od „napędzane przez blockchain”.

Nie wyjaśniają mechanizmów konsensusu.

Nie proszą użytkowników, aby zrozumieli portfele, zanim zrozumieją wartość.

Po prostu działają.

Rozłóżmy to, jak to wygląda w praktyce z infrastrukturą taką jak Vanar.

Wyobraź sobie, że średniej wielkości marka lifestyle'owa uruchamia kampanię cyfrowych kolekcjonerskich powiązaną z wypuszczeniem produktu. Tradycyjnie mogą używać kodów QR, mikrosite'u, a może jakichś punktów lojalnościowych przechowywanych w scentralizowanej bazie danych. To działa — ale jest ograniczone. Dane są zamknięte w silosach. Własność jest niejasna. Drugorzędne zaangażowanie jest prawie niemożliwe.