Mitoza próbuje zorganizować na nowo stronę podaży płynności międzyłańcuchowej, a kluczową ideą jest "programowalna płynność": standaryzacja i tokenizacja działalności market makerów oraz pozycji LP, a także ponowna konfiguracja między różnymi środowiskami wykonawczymi poprzez routing i zarządzanie na poziomie protokołu. Proponuje ścieżkę do ekologicznej płynności, zmniejszając zależność od zewnętrznych krótkoterminowych zachęt, co pozwala protokołowi utrzymać głębokość i stabilność cenową w dłuższym okresie. W inżynierii wymaga to, aby warstwa wiadomości, warstwa rozliczeń i zarządzanie ryzykiem utrzymywały spójne założenia dotyczące zachowania na różnych łańcuchach; w operacjach należy stosować jasny mechanizm podziału kosztów i ryzyka, aby przyciągnąć długoterminowy kapitał market makerów.
Punkty ryzyka koncentrują się głównie w dwóch obszarach: systemowe ryzyko związane z wiadomościami międzyłańcuchowymi i mapowaniem aktywów oraz długim ogonem scenariuszy awarii routingu w ekstremalnych warunkach rynkowych. Rozwiązaniem jest przyjęcie zasady "odporności na awarie" jako pierwszej zasady: budowanie strategii wycofania i czasu oczekiwania dla każdej ścieżki awarii oraz ustalanie priorytetów i zabezpieczeń dla rozliczeń każdej pozycji. Dla LP o charakterze strategicznym kluczowe jest zrozumienie, skąd pochodzą dochody: opłaty transakcyjne, zachęty, różnice w cenach market makerów oraz arbitraż w transporcie międzydziedzinowym, które odpowiadają różnym źródłom ryzyka.
Zalecenia strategiczne: podzielić płynność na "lokalną głębokość" i "międzydziedzinowy obrót", gdzie pierwsza dąży do stabilnych transakcji, a druga do efektywności kapitałowej; dla tokenizowanych LP ściśle śledzić wycenę pozycji oraz dyskonto, aby uniknąć odłączenia wartości księgowej od wartości do wykupu w trakcie zdarzeń międzyłańcuchowych.