Trudności związane z interoperacyjnością nie polegają jedynie na "przenoszeniu aktywów", ale na tym, jak utrzymać ciągłość płynności i doświadczeń strategii pomiędzy różnymi łańcuchami. Mitosis stara się uczynić płynność samą w sobie obiektem programowalnym: po wejściu natywnych aktywów użytkownika do skarbca, użytkownik otrzymuje odpowiadający mu certyfikat, który może być rozpoznawany i wykorzystywany w różnych ekosystemach, jednocześnie utrzymując relację umorzenia w stosunku 1:1 z oryginalnym aktywem. W ten sposób, interoperacyjność nie oznacza już rozdzielenia i ponownego przejęcia, lecz przekształca aktywa w formę płynności, która jest routowalna i kompozytowa, a protokół na tym opiera strategie, zarządzanie ryzykiem i zachęty.
Różnica w porównaniu do tradycyjnych mostów polega na tym, że Mitosis bardziej przypomina "system operacyjny płynności", oferując jednolity interfejs dla aplikacji wyższej warstwy, traktując pule funduszy z różnych łańcuchów jako zasoby podstawowe. Dla użytkowników strategii, przynosi to wyższą efektywność kapitałową: jedno aktywo może być przełączane pomiędzy różnymi scenariuszami, bez potrzeby wielokrotnego przechodzenia przez most i czekania na potwierdzenie; dla stron protokołu oznacza to jaśniejsze obszary ryzyka i bardziej przejrzyste ścieżki rozliczeniowe. W miarę rozszerzania się ekosystemu, warstwa orkiestracji stopniowo stanie się nowym neutralnym obiektem publicznym, oferującym znormalizowaną realizację i rozliczenia dla strategii wielołańcuchowych.