Wyobraź sobie Homo sapiens, wciąż pachnącego świeżym ogniem na rękach, z skórą opaloną słońcem, żyjącego w małych klanach. Nie istniała pisownia, ani Państwo, ani banki. To, co istniało, to zaufanie plemienne, pamięć zbiorowa i wymiana symboliczna. Teraz wprowadź kryptowaluty do tego świata. Nie jako wykres, ani aplikacja. Ale jako pomysł. Blockchain jako niewidzialny ogień. Ogień nie był niczyj, ale wszyscy potrafili go używać. Blockchain byłby postrzegany w ten sam sposób: jako wspólny rejestr, niemożliwy do usunięcia, zapisany nie w kamieniu, ale w rytualnej pamięci plemienia.
Każda transakcja byłaby publicznym aktem, świadczonym przez grupę. Żadnych pośredników. Żadnych królów walidujących. Konsensus nie pochodziłby z algorytmów, ale z uważnych oczu wokół ogniska. Tokeny jako symbole wartości przodków. Kryptowaluty nie byłyby „pieniądzem”, ale symbolami wkładu. Polowałeś? Chroniłeś klan? Nauczyłeś czegoś nowego? Otrzymujesz token. Nie aby gromadzić, ale aby udowodnić, że już przyczyniłeś się. Kto ma tokeny, ten ma głos. Kto traci zaufanie, traci wartość. Proof of Work nie byłoby wydobywaniem. Byłoby przetrwaniem.
Portfele jako tożsamość. Nie istniał CPF. Istniała reputacja. Twój „portfel” byłby twoim imieniem, twoimi znakami, twoją historią. Jeśli złamałbyś umowy, nikt nie akceptowałby twoich tokenów. Rynek był brutalny, ale uczciwy. Zero KYC. 100% reputacji. Bez inflacji, bez pustych obietnic. Nie dało się wydrukować więcej jedzenia. W związku z tym, nie dało się wydrukować więcej wartości. Podaż byłaby święta. Ograniczona jak pory roku. Kto próbowałby oszukać system… byłby wydalony z konsensusu. A poza konsensusem, nie ma wartości. W głębi serca… Może Homo sapiens rozumiałby kryptowaluty lepiej niż my. Bo przed wykresami, protokołami i białymi księgami, kryptowaluty mówią o czymś starym: Zaufaniu, współpracy, pamięci zbiorowej, wartości tworzonej przez realny wysiłek... Technologia jest nowa. Logika… jest przodkowska.
