Walrus najlepiej zrozumieć nie jako reakcję na trendy, ale jako odpowiedź na strukturalny brak, który istniał w systemach rozproszonych przez lata. Blockcainy wykazały, że wartość i logika mogą się przemieszczać bez kontroli centralnej, a mimo to większość rzeczywistych danych wciąż znajduje się w miejscach wymagających zaufania do pośredników. Dostawcy przechowywania decydują o zasadach dostępu, platformy decydują o widoczności, a użytkownicy dostosowują się, zamiast kontrolować. Walrus zaczyna od przeciwnego założenia, że dane powinny nadal być użyteczne bez rezygnacji z kontroli nad nimi.
Protokół skupia się na długoterminowych rzeczywistościach infrastruktury cyfrowej. Dane nie są po prostu zapisywane raz i zapominane. Muszą pozostawać dostępne, chronione i sprawdzalne przez czas i zmieniające się warunki. Walrus traktuje przechowywanie jako żywy system wspierany przez motywacje, uczestnictwo i staranną konstrukcję. Informacje są rozprowadzane w sieci w sposób, który unika jednych punktów awarii, jednocześnie zmniejszając nadmiarowe powielanie. Pozwala to na trwałość bez naruszania centralizacji.
Prywatność odgrywa kluczową rolę w tej architekturze. Zamiast domyślnie ujawniać aktywność i oferować opcjonalną ochronę, Walrus zakłada, że dyskrecja jest normą. Użytkownicy i aplikacje mogą współdziałać bez rozgłaszania więcej informacji niż wymagane. Pozwala to na lepsze dopasowanie narzędzi rozproszonych do kontekstów zawodowych i osobistych, gdzie poufność jest oczekiwana, a nie wyjątkowa.
Token WAL działa jako warstwa koordynacji w tym środowisku. Łączy zarządzanie, odpowiedzialność i uczestnictwo. Ci, którzy korzystają z sieci, są również zaangażowani w jej utrzymanie i kierowanie. Tworzy to wolniejszy, ale bardziej odporny sposób rozwoju kształtowany przez użytkowanie, a nie spekulację.
Walrus nie próbuje od razu przeprojektować internetu. Jego wkład jest cichszy i bardziej trwały. Wskazuje, że dezentralizacja dojrzewa, gdy systemy są projektowane na trwałość, a nie tylko na uruchomienie.
