W dezentralizowanym przechowywaniu nie jest się określone na podstawie przekazów marketingowych ani nawet hipotetycznych procentów dostępności. Zamiast tego, jest ono powiązane z grupowaniem systemu pod kątem rzeczywistych czynników pomiarowych: zmiany węzłów, zatłoczenia sieci, cykli naprawy oraz przypadkowego zapotrzebowania użytkowników. Walrus, stworzony w ramach większej wizji @walrusprotocol, jest przykładem tego, jak nowoczesny, dezentralizowany system przechowywania przyjmuje podejście bardziej skupione na długoterminowej ochronie danych, niż zapewnieniu wydajności o krótkim okresie.
W istocie Walrus ma na celu przechowywanie informacji przy użyciu redundancji w rozproszonej sieci samowystarczalnych węzłów. Zamiast scentralizowanych serwerów, dane dzielone są na kilka fragmentów i rozprzestrzeniane po całej sieci w przypadku metod kodowania usuwania. To oznacza, że oryginalne dane mogą być nadal odzyskiwane, pod warunkiem że dostępna jest wystarczająca liczba fragmentów, nawet w przypadku, gdy niektóre węzły przechodzą w tryb offline lub trwale. Praktycznie, opcja projektowa polega na tym, że Walrus może być wysoce niezawodny, niezależnie od ciągłych zmian w uczestnictwie w sieci.
Tutaj relacja do zmiany węzłów jest jedną z najważniejszych cech Walrus. Węzły mają być tracone i zyskiwane w systemach zdecentralizowanych. Dostępność węzłów może być wpływana przez awarie sprzętu, zakłócenia w sieci lub czynniki ekonomiczne. Ta zmiana jest uważana za standardowy stan, a nie za wyjątkowe zdarzenie, jak to ma miejsce w przypadku Walrus. Protokół nieprzerwanie sprawdza dostępność danych, a w przypadku utraty redundancji do niebezpiecznych poziomów, protokół ma zdolność do inicjowania mechanizmu naprawy danych w miarę ich utraty. To jest proaktywny krok, który stanowi istotną część siły Walrus.
Niemniej jednak doskonałość dostępności nie zawsze jest płynna w Walrus. Przy wysokim wykorzystaniu sieci, np. w czasach, gdy wiele węzłów zmienia status lub system jest intensywnie wykorzystywany, użytkownicy mogą doświadczać wolnej wydajności odczytu. To nie jest obraz awarii, lecz wymagająca decyzja o priorytetyzacji. Walrus zwykle wydaje zasoby sieciowe na naprawę i równoważenie informacji, a następnie realizuje wszystkie żądania odczytu użytkowników tak szybko, jak to możliwe. W ten sposób zmniejsza zagrożenie trwałą utratą danych, chociaż będzie musiał tolerować krótkoterminowe opóźnienia.
Ten kompromis pokazuje, że istnieje znacząca różnica filozoficzna między zdecentralizowanym a scentralizowanym przechowywaniem. Głównym celem systemów scentralizowanych jest zwykle niska latencja, a to jest utrzymywane przez bardzo ścisłą kontrolę infrastrukturalną. Systemy zdecentralizowane, takie jak Walrus, działają w nieprzewidywalnych i wrogich środowiskach, a odporność jest ważniejsza niż natychmiastowa wydajność. W przypadku, gdy prace naprawcze czasami konkurują z odczytami użytkowników, wynik nie jest zwykle katastrofalną porażką, lecz tymczasowym wstrzymaniem. Dla użytkowników może to być odczuwane jako spowolnienie, a nie całkowita awaria, co stanowi radykalnie inny sposób awarii.
W zakresie postrzeganej niezawodności, taka strategia okazała się skuteczna. Dane przechowywane w Walrus są odzyskiwalne nawet w większości sytuacji, w których podzespół węzłów przechodzi w tryb offline. Redundancja jest przywracana i utrzymywana w długim okresie, ponieważ system jest nieustannie konserwowany. Walrus podejmuje inicjatywę, aby jak najwięcej starać się zapobiegać awariom, zamiast reagować na nie po tym, jak konsekwencje awarii miały miejsce, co wzmocniło zaufanie do sieci z biegiem czasu.
Ekonomiczna warstwa Walrus również bierze w tym udział. Token WAL stawia zachętę na dopasowanie między dostawcami przechowywania a samym protokołem. Ekonomiczna zachęta polega na pozostaniu online i responsywności w celu serwowania danych, podczas gdy sieć ma mechanizmy naprawcze, aby zredukować skutki tych, którzy nie są w stanie tego zrobić. Taka kombinacja gwarancji kryptograficznych, zachęt ekonomicznych i automatycznej naprawy prowadzi do systemu, który jest solidny, ponieważ nie jest poddawany scentralizowanej kontroli.
Implikacje są ogromne dla deweloperów i użytkowników Web3. Aplikacje oparte na Walrus mogą korzystać z spójnego przechowywania danych, nawet gdy dostęp do sieci jest zmienny. Mimo że deweloperzy muszą brać pod uwagę okazjonalne różnice w prędkości dostępu, mają warstwę przechowywania, która jest odporna na cenzurę, tolerancyjna na błędy i ma długi cykl życia. Dostępność danych on-chain, NFT lub przechowywanie archiwalne, które wiąże się z licznymi zdecentralizowanymi aplikacjami, to przykłady, gdzie takie właściwości są bardziej istotne niż stała wydajność latencji.
Podsumowując, Walrus wskazuje, że niezawodność w zdecentralizowanym przechowywaniu może być postrzegana w kategoriach widocznego zachowania, a nie obietnic. Walrus pozwala na wykonalne i z natury stabilne podejście do przechowywania danych w ekosystemie Web3, ustanawiając zmiany węzłów, ceniąc naprawę ponad nieprzerwaną dostępność danych i wybierając długoterminowe podejście do bezpieczeństwa danych, w przeciwieństwie do płynnego dostępu. Z zdecentralizowaną infrastrukturą, która dopiero ma zyskać impet, takie projekty jak ten, gdzie architektonicznie ważnym czynnikiem jest ich trwałość i użyteczność, prawdopodobnie ukształtują przyszłość godnego zaufania przechowywania danych.
