Walrus Protocol i rzeczywista gospodarka zdecentralizowanego przechowywania
Zdecentralizowane przechowywanie często nie udaje się nie z powodów technicznych, ale ekonomicznych. Przechowywanie danych wiąże się z kosztami: sprzęt, przepustowość, konserwacja. Jeśli bodźce są źle dostosowane, sieć z czasem się degraduje.
Walrus Protocol integruje gospodarkę w sercu swojej architektury. Węzły są wynagradzane za przechowywanie danych, ale także za ich efektywne udostępnianie. Dowody przechowywania i mechanizmy karne gwarantują, że nagrody odpowiadają rzeczywistej usłudze, a nie abstrakcyjnej obietnicy.
Ta logika tworzy rynek przechowywania, gdzie wydajność i niezawodność są cenione. Nieskuteczne węzły naturalnie tracą przychody, podczas gdy poważni operatorzy wzmacniają sieć. Walrus nie zależy od dobrej woli uczestników, ale od mierzalnych bodźców ekonomicznych.
Zdecentralizowana sieć przetrwa tylko wtedy, gdy jej gospodarka jest realistyczna. Walrus to zrozumiał już na etapie projektowania.
