Prawdziwe doświadczenie w zakresie technologii blockchain pokazuje, że dezentralizacja w jej typowej formie od dawna była ograniczona do warstwy transakcji finansowych, podczas gdy zarządzanie danymi – zwłaszcza pod względem przechowywania i przetwarzania – pozostało poza tym ramem. Ta strukturalna podział między wartością a danymi doprowadził do powstania hybrydowego systemu, który opiera się na dezentralizowanych sieciach weryfikacyjnych, ale w rzeczywistości opiera się na zdecentralizowanych lub półdecentralizowanych infrastrukturach przechowywania. W tym kontekście projekt Walrus (WAL) pozycjonuje się jako próbę techniczną rozwiązania tego problemu w jego korzeniach, poprzez ponowne włączenie przechowywania do logiki dezentralizacji samej siebie.
Walrus zaczyna od wizji, że dane nie są jedynie dodatkiem do zdecentralizowanych aplikacji, ale fundamentalnym elementem ich architektury funkcjonalnej i bezpieczeństwa. To założenie prowadzi do przemyślenia mechanizmu przechowywania, aby dostosować go do zasad blockchain, takich jak brak zaufania, odporność na cenzurę i ekonomia oparta na zachętach, a nie na zarządzaniu centralnym. Aby to osiągnąć, protokół jest zbudowany do działania w sieci Sui, która zapewnia inny model zarządzania stanem oparty na równoległych obiektach cyfrowych.
Poleganie na Sui daje Walrusowi wyraźną przewagę techniczną związaną ze skalowalnością. Podczas gdy tradycyjne blockchainy cierpią z powodu wąskich gardeł z powodu sekwencyjnego wykonywania, model przetwarzania równoległego umożliwia przeprowadzanie dużej liczby operacji przechowywania i pobierania jednocześnie. To jest kluczowe dla protokołu dążącego do obsługi danych na dużą skalę, gdzie wydajność staje się decydującym czynnikiem w użyteczności w rzeczywistym świecie, a nie tylko teoretycznym wskaźnikiem.
Architektura przechowywania Walrus polega na łamaniu danych na małe, zaszyfrowane jednostki, które są rozproszone w sieci niezależnych węzłów. Żaden pojedynczy węzeł nie posiada kompletnej kopii danych, ani nie może ich samodzielnie zrekonstruować. Z geometralnego punktu widzenia, ten model redukuje prawdopodobieństwo całkowitej awarii systemu, jednocześnie zwiększając odporność na ataki lub próby cenzury. Ta fragmentacja również zmniejsza zależność od zaufania do operatorów węzłów, ponieważ zaufanie wynika z projektu, a nie z zachowania.
Prywatność w Walrus nie jest dodatkową funkcją, ale bezpośrednim wynikiem przyjętej architektury. Węzły uczestniczące w przechowywaniu nie obsługują danych w ich oryginalnej formie, ani nie posiadają informacji kontekstowych o ich treści lub celu. Ta separacja między danymi a znaczeniem jest zgodna z zasadami obliczeń bez zaufania, gdzie wszystkie strony są uznawane za niegodne zaufania, rekompensowane przez ścisłe mechanizmy kryptograficzne i kontrolne.
Token WAL odgrywa centralną rolę w koordynowaniu relacji w systemie. Ekonomicznie, token jest używany do motywowania do dostarczania zasobów przechowywania i zapewnienia przestrzegania standardów wydajności. Funkcjonalnie, pomaga regulować dostęp do sieci oraz rozdział kosztów i nagród. To funkcjonalne wykorzystanie tokena umieszcza go w ramach narzędzi zarządzania, a nie jedynie aktywów spekulacyjnych, co jest zgodne z strukturalną naturą projektu.
Wartość techniczna projektu Walrus polega na rozwiązaniu problemu strukturalnego, który od dawna był rozwiązywany za pomocą częściowych rozwiązań. Zamiast polegać na zewnętrznych systemach do przechowywania danych, protokół oferuje zintegrowany model, który pozwala zdecentralizowanym aplikacjom działać w jednorodnym środowisku pod względem zasad i mechanizmów. Ta jednorodność redukuje luki architektoniczne i wzmacnia spójność między teoretycznym dyskursem a praktyką techniczną.
Z perspektywy aplikacji, ten model otwiera drzwi do przypadków użycia, które wcześniej były niemożliwe lub niepraktyczne, szczególnie w dziedzinach wymagających zarządzania wrażliwymi lub dużymi wolumenami danych. Ponadto wbudowana odporność na cenzurę nadaje systemowi wymiar strategiczny w globalnym kontekście, który coraz bardziej zmierza w kierunku większej kontroli nad przepływem informacji. Jednak ta propozycja pozostaje związana z zdolnością protokołu do osiągnięcia zrównoważonej skalowalności i utrzymania równowagi zachęt w miarę wzrostu liczby uczestników.
Podsumowując, Walrus (WAL) można postrzegać jako techniczne przedsięwzięcie mające na celu dostosowanie przechowywania do filozofii decentralizacji, która stała za blockchainem. Nie ma na celu dostarczenia kompleksowego rozwiązania dla wszystkich wyzwań Web3, ale raczej rozwiązania jednego z najbardziej fundamentalnych. Jego znaczenie badawcze polega na oferowaniu modelu, który jest analizowalny i ocenialny w ramach ewolucji zdecentralizowanej infrastruktury, gdzie dane - a nie tylko transakcje - stają się centrum projektowania i innowacji.
