Ostatnio zajmuję się systematycznym badaniem zdecentralizowanego przechowywania i dostępności danych, w tym projektem @walrusprotocol, który wielokrotnie mnie zaintrygował. Kiedy wielu ludzi myśli o zdecentralizowanym przechowywaniu, pierwsza reakcja to „przechowywanie plików”, „porównanie z tradycyjnymi usługami chmurowymi”, ale podejście Walrusa jest zdecydowanie bardziej zorientowane na potrzeby rodzimych aplikacji Web3, zwłaszcza w kontekście aplikacji blockchain, obliczeń AI, NFT, GameFi i innych scenariuszy, gdzie istnieje zapotrzebowanie na wysoką dostępność danych, weryfikowalność oraz niskie koszty odczytu.
Z perspektywy projektowania architektury, Walrus nie dąży jedynie do ekstremalnej decentralizacji, ale stara się znaleźć bardziej realistyczną równowagę między bezpieczeństwem, wydajnością a kosztami. Dzięki innowacyjnym mechanizmom dzielenia danych i weryfikacji, Walrus stara się zredukować marnotrawstwo wynikające z nadmiarowego przechowywania, jednocześnie zapewniając niezawodność i możliwość śledzenia danych w środowisku wielowęzłowym. To jest kluczowe dla przyszłych aplikacji blockchain w dużej skali, ponieważ jeśli warstwa danych nie nadąży, to nawet najlepsza warstwa aplikacji nie będzie w stanie się naprawdę zrealizować.
Moim zdaniem wartość Walrus nie ogranicza się tylko do samego "przechowywania", ale polega na zapewnieniu wydajniejszej infrastruktury danych dla aplikacji blockchain nowej generacji. Wraz z coraz silniejszym połączeniem AI i blockchaina, wymagania dotyczące prędkości odczytu danych, kosztów weryfikacji oraz współpracy między systemami będą stale rosnąć, a to właśnie jest problem, który Walrus chce rozwiązać.
Z długofalowej perspektywy, $WAL czy ma trwałą wartość, kluczowe jest spojrzenie na wskaźnik adopcji ekosystemu, rzeczywiste scenariusze użycia oraz model przychodów na poziomie protokołu, a nie na krótkoterminowe wahania cen. Przynajmniej z perspektywy technicznej i wyboru toru, Walrus jest projektem wartym ciągłego śledzenia i dogłębnych badań.
