Od wielu lat rozwój blockchaina szybko postępował w jednym kierunku. Tokeny, konsens i kontrakty inteligentne stały się potężne, ale dane zostały zapomniane. Większość aplikacji zdecentralizowanych wciąż opiera się na tradycyjnych serwerach lub małej grupie dostawców przechowywania. To stworzyło cichy sprzeczność. Systemy głosiły zdecentralizację, podczas gdy dane użytkowników przechowywane były w miejscach, które mogły być kontrolowane, usunięte lub monitorowane. Walrus nie próbuje naprawić wszystkiego w Web3, ale próbuje naprawić tę konkretną lukę w poważny i przemyślany sposób.
Pomysł stojący za Walrus jest prosty, ale trudny do wdrożenia. Jeśli użytkownicy naprawdę posiadają cyfrowe aktywa, powinni również mieć kontrolę nad danymi związanymi z tymi aktywami. Walrus podchodzi do przechowywania jako do natywnej części zdecentralizowanej infrastruktury, a nie jako do zewnętrznej usługi. Dane przesyłane do sieci są szyfrowane i dzielone na małe fragmenty. Te fragmenty są rozprzestrzeniane w wielu niezależnych węzłach. Żaden pojedynczy węzeł nie przechowuje pełnej kopii, a żaden węzeł nie rozumie, co zawierają dane. Ten projekt zmniejsza ryzyko cenzury i eliminuje potrzebę zaufania jakiemuś pojedynczemu operatorowi.
Decyzja projektu o budowie na sieci Sui nie jest przypadkowa. Sui używa modelu opartego na obiektach, a nie tradycyjnego modelu konta. To pozwala na traktowanie danych jako oddzielnych obiektów, które mogą być przetwarzane jednocześnie. Walrus łączy przechowywane dane z tymi obiektami, co czyni weryfikację bardziej efektywną i zmniejsza presję na globalny stan sieci. To podejście jest lepiej dostosowane do aplikacji na dużą skalę niż systemy, które opierają się na ciężkiej replikacji lub stałej globalnej zgodzie.
Z technicznego punktu widzenia, Walrus używa kodowania erasure zamiast pełnej duplikacji. Oznacza to, że dane można nadal odzyskać, nawet jeśli niektóre węzły są offline, bez marnowania miejsca na pełne kopie. Obniża to koszty i jednocześnie poprawia odporność. Węzły są ekonomicznie zmotywowane do pozostawania uczciwymi poprzez token WAL, który jest używany do płacenia za przechowywanie i nagradzania dostawców. System opiera się na bodźcach, a nie autorytecie, co pasuje do szerszej filozofii zdecentralizowanych sieci.
Prywatność jest traktowana jako domyślne ustawienie, a nie funkcja, którą należy dodać później. Dane są nieczytelne dla samej sieci. Ogranicza to łatwe wyszukiwanie i indeksowanie, ale zmusza programistów do budowania bardziej zamierzonych i kontrolowanych przez użytkowników warstw danych. Walrus nie obiecuje doskonałego rozwiązania. Oferuje fundament. W przestrzeni, gdzie przechowywanie często było traktowane jako myśl drugorzędna, to samo sprawia, że zasługuje na poważną uwagę.
