Myślałem o $WAL rus w bardzo cichy sposób, nie jako o czymś głośnym czy szukającym uwagi, ale jako o elemencie infrastruktury, który wydaje się cierpliwy i celowy. Gdy spojrzy się poza powierzchnię, staje się jasne, że ten projekt dotyczy mniej wyścigów za trendami, a raczej rozwiązywania bardzo rzeczywistego problemu, którego większość ludzi zauważa tylko wtedy, gdy coś pójdzie nie tak. Dane są dziś wszędzie, a jednak prawdziwa własność i wiarygodność nadal wydają się kruchymi, a Walrus wchodzi w tę przestrzeń z podejściem, które wydaje się trzymać na ziemi i niemal ludzkie, jakby twórcy rozumieli, jak frustrujące jest poleganie na systemach, których nie kontroluje się w pełni.
To, co zostaje mi w pamięci, to sposób, w jaki Walrus traktuje przechowywanie danych nie jako drugorzędną funkcję, ale jako fundament. Zamiast zakładać, że dane powinny istnieć w jednym miejscu lub ufać jednej jednostce, rozprowadza odpowiedzialność w sieci w sposób, który wydaje się sprawiedliwy i odporny. Jest coś uspokajającego w wiedzy, że informacja może istnieć bez zablokowania za jednym drzwiami, a dostęp i dostępność są zaprojektowane od samego początku, a nie dodawane później. Staje się to mniej o technologii dla samej technologii, a bardziej o pewność, cichą pewność, że rzeczy będą tam jutro.
Także doceniam ton samego projektu. Nie próbuje wszystkiego wyjaśnić dużymi obietnicami czy dramatycznymi twierdzeniami. Po prostu pokazuje, jak myślne wyboru projektowe mogą sprawić, że złożone systemy wydają się bardziej naturalne. Z czasem taki podejście zaczyna mieć większy znaczenie niż hałas, ponieważ buduje zaufanie powoli i stabilnie. Gdy wyobrażasz sobie przyszłość, w której aplikacje, użytkownicy i nawet maszyny polegają na dostępności danych bez ciągłego obawiania się, Walrus zaczyna wydawać się jednym z tych niewidzialnych warstw, które umożliwiają wszystko inne, nie proścąc o uwagę.
