Kiedy patrzę na cały postęp, który dzieje się w dziedzinie blockchain w tej chwili, zawsze zauważam tę samą dziwną nierównowagę. Transakcje stają się coraz szybsze. Kontrakty inteligentne stają się coraz potężniejsze. Opłaty spadają. Ale gdy chodzi o rzeczywiste dane, na które opierają się aplikacje, wszystko wciąż wydaje się zatrzymane w przeszłości. Większość projektów wciąż przekazuje swoje zadania przechowywania danych zwykłym serwerom i po prostu modli się, żeby nic się nie poszło nie tak. Widziałem ten wzorzec wielokrotnie, a to sprawia, że cała idea dezentralizacji wydaje się niekompletna.
Walrus próbuje wypełnić tę lukę od podstaw. Zamiast traktować przechowywanie danych jako coś opcjonalnego, traktuje je jako prawdziwy fundament systemów cyfrowych. Projekt zaczyna się od prostej, ale ważnej idei. Jeśli nie kontrolujesz swoich danych, to nie kontrolujesz niczego innego. Dlatego Walrus używa metody, która dzieli pliki na części, szyfruje je i rozprowadza po różnych węzłach. Nikt nie może zbudować oryginalnego pliku bez samego protokołu. Bardzo mi się to podoba, ponieważ przenosi odpowiedzialność z zaufania jednemu dostawcy.
Projekt opiera się na sieci $SUI , która ma nietypowy sposób obsługi informacji poprzez obiekty cyfrowe. Oznacza to, że każdy fragment danych jest traktowany jako samodzielny element, a nie część ogromnego wspólnego stanu. Nie zrozumiałem pełnych korzyści, dopóki nie pomyślałem, jak pozwala to na aktualizacje bez wymuszania koordynacji całej sieci za każdym razem. Poprzez połączenie z Sui, Walrus zmniejsza obciążenie łańcucha podstawowego i pozwala aplikacjom przechowywać dużo danych bez spowalniania wszystkiego.
Sposób, w jaki Walrus przechowuje informacje, opiera się na podziale plików na fragmenty. Te fragmenty są szyfrowane i następnie rozprowadzane po niezależnych węzłach. Ideą jest prosta, ale bardzo skuteczna. Utrzymuje odporność sieci nawet wtedy, gdy niektóre węzły znikną. Zmniejsza również koszty, ponieważ nie trzeba przechowywać pełnych kopii wszędzie. Jedynym wyzwaniem, jakie widzę, jest zapewnienie ciągłej dostępności fragmentów w momencie, gdy ktoś chce odtworzyć plik. Wymaga to koordynacji między węzłami, co dodaje pewną złożoność.
Prywatność to jedna z rzeczy, które naprawdę wyróżniają Walrusa. Większość sieci przechowywania danych, które przeglądałem, czyni zbyt łatwym dla węzłów oglądanie tego, co przechowujesz. Walrus idzie ścisłym torem. Węzły przechowują tylko szyfrowane fragmenty i nie mogą ustalić, do czego należą. Nie mogą również powiązać danych z żadną osobą. To zapewnia silniejszą ochronę, ale ogranicza wbudowane indeksowanie, więc aplikacje, które chcą wyszukiwania czy analiz, muszą te funkcje budować samodzielnie. To jest kompromis, gdy prywatność staje się priorytetem.
Token WAL łączy wszystko razem. Służy do płatności za przechowywanie danych, nagradza operatorów węzłów i utrzymuje zasady protokołu. Widzę go jako narzędzie koordynacji, a nie po prostu token płatniczy. Tworzy stymulacje, które utrzymują działanie sieci bez zależności od jednego centrum zarządzającego. Jednak skuteczność tego zależy od rzeczywistego użytkowania. Jeśli nie będzie popytu na przechowywanie danych, stymulacje nie będą trwałe. Gospodarka tokenów zależy od ciągłego zaangażowania.
To, co czyni Walrus ważnym, to to, że podejmuje bardzo rzeczywisty problem, który wiele projektów unika. Web3 rozwija się w obszarach takich jak finanse, tożsamość, media i narzędzia dla przedsiębiorstw. Wszystkie one wymagają silnych i niezawodnych systemów danych. Bez odpowiedniego warstwy przechowywania wszystko buduje się na niestabilnym gruncie. Walrus nie pretensjonuje o rozwiązanie każdego możliwego scenariusza, ale buduje jasną strukturę, którą inni mogą wykorzystać do tworzenia bardziej zaawansowanych systemów z czasem.
Dla mnie Walrus wydaje się eksperymentem z poważnymi długoterminowymi celami. Próbuje rozłożyć jedną z trudniejszych części infrastruktury cyfrowej i zbudować ją ponownie w sposób zgodny z zasadami dezentralizacji. Jego siła wynika z projektu i silnej zgodności z zasadami prywatności. Jego wyzwania to złożoność i konieczność rzeczywistej akceptacji. Jeśli deweloperzy przyjmą go i narzędzia stają się łatwiejsze w użyciu, Walrus może stać się kluczowym elementem następnej generacji aplikacji Web3.
