Web3 nie upada z powodu braku innowacji. Upada, ponieważ korzystanie z wielu protokołów wciąż jest drogie, wolne, nieprzewidywalne i psychicznie wyczerpujące. Decentralizacja nie rekompensuje opóźnienia, awarii dostępności, zmieniających się bez powiadomienia cen ani niepotrzebnych przepływów technicznych. To wszystko osłabia rzeczywiste użycie, nawet gdy produkt działa „prawidłowo”. A kiedy użycie spada, token zawsze spada później.
Doświadczenie użytkownika nie jest problemem projektowania graficznego ani źle umiejscowionych przycisków. Jest bezpośrednią konsekwencją infrastruktury. Czas, jaki zajmuje odzyskanie pliku, ile razy występują błędy odczytu, ile kosztuje przechowywanie danych i jak trudne jest dla dewelopera obsługiwanie systemu decydują o tym, ile razy użytkownik wraca. To definiuje retencję, wolumen transakcji, częstotliwość użycia i w końcu prędkość, z jaką krąży token. Z punktu widzenia ekonomicznego, UX to nie estetyka: to rzeczywiste zapotrzebowanie.
Użytkownicy nie robią komunikatów, gdy odchodzą. Migracja odbywa się w milczeniu. Gdy przechowywanie staje się drogie, wolne lub kruche, deweloperzy odbudowują na innej sieci, a użytkownicy podążają za nimi w ciągu kilku dni. Nie ma publicznego dramatu, tylko mniej aktywności, mniej płatności i mniej rzeczywistej użyteczności. Dlatego tak wiele tokenów upada, chociaż produkt wciąż działa technicznie.
Do tego dochodzi czynnik, który prawie nikt nie modeluje: koszt mentalny. Każde dodatkowe potwierdzenie, każdy sporadyczny błąd, każdy mylący proces pochłania uwagę. Uwaga jest ograniczona, a gdy się wyczerpuje, spada użycie, spada częstość, spada wolumen ekonomiczny i spada użyteczność tokena. Zmęczenie użytkownika kończy się zmęczeniem modelu ekonomicznego.
W protokołach, gdzie token jest używany do płacenia za infrastrukturę, relacja jest bezpośrednia. Mniejsze użycie oznacza mniejszy obrót, mniejsze wchłanianie i słabszy popyt strukturalny. Token przestaje być narzędziem produkcyjnym i staje się spekulacyjnym aktywem wspieranym przez emisję i tymczasowe zachęty. Stąd rodzą się znane cykle: inflacja, presja sprzedaży, spadek ceny, wyjście węzłów, gorsza usługa, więcej tarć i jeszcze mniej użytkowników.
Walrus zaczyna od zaakceptowania tej niewygodnej rzeczywistości. Zamiast próbować przekonać użytkownika narracją, atakuje problem z najgłębszej warstwy: przechowywania. Wyraźne oddzielenie wykonania w Sui i dostępności danych w Walrus zapobiega temu, aby wzrost wolumenu zniszczył wydajność. Używanie kodowania erasure zamiast prostej replikacji pozwala tolerować wiele awarii bez utraty informacji i bez zwiększania kosztów redundancji. Projektowanie bardziej przewidywalnych krzywych kosztów zmniejsza niepewność dla deweloperów i eliminuje stałe źródło tarcia psychologicznego i technicznego.
W tym systemie nie ma miejsca na inspirowanie lojalności. Istnieje, aby płacić za rzeczywiste przechowywanie, zachęcać do dostępności, koordynować węzły i wspierać odzyskiwanie danych w przypadku awarii. Jego popyt zależy bezpośrednio od efektywnego wykorzystania sieci, a nie od przyszłych oczekiwań. Gdy infrastruktura jest stabilna, użytkowanie utrzymuje się. Gdy użytkowanie się utrzymuje, token ma rzeczywistą użyteczność. Gdy użyteczność jest realna, popyt staje się bardziej odporny.
Ignorowanie doświadczenia użytkownika nie powoduje stopniowego uszczerbku. Powoduje ryzyko systemowe. Wystarczy, że kilku deweloperów migruje, że zwiększą się widoczne awarie lub że koszty staną się nieprzewidywalne, aby zaufanie szybko się pogorszyło. Dlatego tak wiele protokołów kończy na zależności od dotacji i inflacyjnych nagród, aby symulować aktywność.
Walrus nie próbuje tworzyć lojalnych użytkowników. Projektuje dla pragmatycznych użytkowników. Redukuje tarcia techniczne, ekonomiczne i mentalne. Jeśli się nie powiedzie, będzie to kolejny projekt z dobrą inżynierią i słabą adopcją. Jeśli mu się uda, stanie się niewidoczną infrastrukturą. A w Web3, stanie się niewidocznym to największe osiągnięcie: oznacza, że ludzie przestali myśleć o sieci, ale korzystają z niej codziennie.
