Decentralizacja jest często omawiana w kontekście tego, kto kontroluje wykonanie, ale znacznie mniej uwagi poświęca się temu, kto kontroluje pamięć. Wybory dotyczące przechowywania cicho dyktują, co można zmienić, usunąć lub przepisać w czasie. Nawet jeśli inteligentne kontrakty wydają się zdecentralizowane, poleganie na scentralizowanym przechowywaniu sprawia, że zarządzanie staje się kruche.
Walrus zajmuje się tym, traktując dostępność danych jako wspólną odpowiedzialność, a nie jako myśl drugorzędną. Jego projekt przechowywania blobów efektywnie obsługuje duże zbiory danych, podczas gdy kodowanie usuwania zapewnia odporność bez nadmiernej duplikacji. Takie podejście obniża koszty i poprawia przetrwanie – co jest kluczowe dla aplikacji zaprojektowanych, aby trwać, a nie istnieć przez krótkie chwile.
Znaczenie Walrus rośnie wraz z dojrzewaniem zdecentralizowanych aplikacji. Nie są one już eksperymentalne – obejmują sieci społeczne, platformy finansowe, narzędzia kreatywne i systemy przedsiębiorstw. Wszystkie generują dane, które użytkownicy oczekują, że będą nadal dostępne i niezmienne. Gdy to oczekiwanie zawodzi, zaufanie eroduje szybciej, niż jakikolwiek protokół może się odbudować.
W ramach tego systemu, WAL służy jako mechanizm zachęt. Uzgadnia uczestnictwo, nagradza konsekwencję i zachęca do zachowań wspierających długoterminową dostępność, a nie krótkoterminowy zysk. Z czasem sprzyja to zdrowszym relacjom między infrastrukturą a zarządzaniem.
Zdecentralizowane systemy są prawdziwie testowane pod presją, a nie w idealnych warunkach – i często to przechowywanie jest miejscem, w którym zawodzą. Walrus cicho zajmuje się tym wyzwaniem, zapewniając, że zdecentralizowana pamięć pozostaje naprawdę zdecentralizowana.
