Kiedy myślę o internecie, na którym żyjemy dzisiaj, wydaje się potężny, ale niekompletny. Tworzymy pliki, dzielimy się wspomnieniami, budujemy aplikacje i przechowujemy całe firmy online, a jednak bardzo mało z tego naprawdę należy do nas. Dostęp zależy od platform, zasad i zmieniających się polityk. Ta cicha nierównowaga to miejsce, w którym zaczyna się historia Protokółu Walrusa. Walrus nie próbuje wstrząsnąć systemem. Próbuje naprawić brakującą warstwę. Zaczynają od przekonania, że własność powinna dotyczyć danych tak samo, jak dotyczy wartości.
Walrus został zaprojektowany, aby rozwiązać realny i rosnący problem. Blockchainy stały się doskonałe w przesuwaniu tokenów, ale słabe w obsłudze dużych ilości danych. Przechowywanie plików bezpośrednio w łańcuchu było drogie i nieefektywne. Poleganie na tradycyjnych dostawcach chmury złamało obietnicę decentralizacji. Walrus wchodzi w tę lukę, oferując zdecentralizowany system przechowywania, który wydaje się praktyczny, a nie eksperymentalny. Jeśli dane są kręgosłupem nowoczesnych aplikacji, to przechowywanie musi być odporne, prywatne i dzielone pomiędzy wielu uczestników.
Protokół działa obok blockchaina Sui, co zapewnia mu szybkość i elastyczność. Zamiast zmuszać duże pliki do łańcucha, Walrus przechowuje je jako blob. Te bloby są dzielone na mniejsze kawałki chronione kodowaniem erasure i rozproszone w wielu niezależnych węzłach przechowywania. Uważam, że takie podejście jest pocieszające. Żaden pojedynczy węzeł nie przechowuje wszystkiego. Żaden pojedynczy błąd nie może zniszczyć pliku. Jeśli niektóre węzły znikną, dane mogą zostać odbudowane. Staje się to systemem, który przetrwa dzięki dystrybucji, a nie kontroli.
To, co się wyróżnia, to jak spokojny wydaje się projekt. Nie ma zależności od zaufania do jednego operatora. Cenzura staje się niezwykle trudna, ponieważ dane są rozproszone w sieci. Koszty pozostają niższe, ponieważ przechowywanie jest dzielone, a nie nieefektywnie duplikowane. Staje się to infrastrukturą, która cicho wykonuje swoją pracę, nie domagając się uwagi. Jeśli presja wzrasta, system dostosowuje się zamiast się psuć.
WAL wpisuje się w tę strukturę z celem. Nie jest to tylko spekulatywna aktywa. Staje się ekonomicznym sercem sieci. Użytkownicy płacą WAL za przechowywanie i pobieranie danych. Dostawcy przechowywania zarabiają WAL, przyczyniając się do przestrzeni i utrzymując dostępność. Walidatorzy stawiają WAL, aby pomóc zabezpieczyć system i uczestniczyć w zarządzaniu. Jeśli istnieją zachęty, odpowiedzialność podąża naturalnie. Widzę model, w którym wysiłek, niezawodność i nagroda pozostają w zgodzie.
Społeczność odgrywa centralną rolę w tym, aby Walrus stał się czymś więcej niż tylko oprogramowaniem. Programiści używają go do budowania aplikacji zdecentralizowanych obciążonych danymi. Projekty polegają na nim, aby uciec od kruchych centralnych rozwiązań chmurowych. Osoby prywatne używają go, aby odzyskać kontrolę nad swoimi informacjami. Zarządzanie pozwala posiadaczom WAL kształtować aktualizacje i długoterminowy kierunek. Nie są tylko użytkownikami. Stają się opiekunami protokołu. Widzę sieć, w której uczestnictwo tworzy stabilność zamiast chaosu.
Patrząc w przyszłość, Walrus wydaje się cicho silny. Jeśli odniesie sukces, większość ludzi nie będzie o tym rozmawiać codziennie. Dane będą po prostu dostępne, gdy będą potrzebne. Aplikacje będą się rozwijać bez obaw o nagłą utratę. Prywatność znów będzie wydawać się normalna, a nie rzadka. Własność przestanie być obietnicą i stanie się doświadczeniem, któremu ludzie ufają.
Kiedy się cofnę i pomyślę, Walrus wydaje się mniej trendem, a bardziej korektą. Staje się przypomnieniem, że decentralizacja nie polega na szybkości ani hałasie. Chodzi o budowanie systemów, które szanują ludzi w czasie. Jeśli ta droga będzie kontynuowana, Walrus stanie się czymś, na czym polegamy bez obaw, ponieważ w końcu traktuje dane jako coś, co naprawdę posiadamy.
