#walrus $WAL Rogatywki morsa

Morsy wykorzystują swoje charakterystyczne długie rogatywki do wielu celów, które ułatwiają im życie w Arktyce. Używają ich do wyciągania swoich ogromnych ciał z zimnych wód, co sprawia, że nazywane są „chodzeniem na zębach”, oraz do przekłuwania otworów oddychania w lodzie z dołu. Rogatywki, które występują zarówno u samców, jak i samic, mogą osiągać długość około trzech stóp i są w rzeczywistości dużymi zębami koronkowymi, które rosną przez całe życie. Samce morsów, czyli byki, używają również swoich rogatywek agresywnie, by utrzymać swoje terytorium i, podczas sezonu godowego, chronić swoje haremki samic, czyli krowy.

Adaptacje do Arktyki

Inne charakterystyczne cechy morsa są równie przydatne. Skoro ich ulubionym jedzeniem, zwłaszcza skorupiakami, są znaleziony w ciemnym dnie oceanu, morsy wykorzystują swoje wyjątkowo wrażliwe brodzie, zwane wibryssami szczecinowymi, jako urządzenia wykrywające. Ich tłuste ciała pozwalają im komfortowo żyć w regionie Arktyki – morsy są w stanie spowalniać tętno, by wytrzymać mroźne temperatury wody wokół siebie.

Podgatunki atlantycki i pacyficzny

Dwa podgatunki morsa są podzielone geograficznie. Morsy atlantyckie zamieszkują wybrzeża od północno-wschodniej Kanady po Grenlandię, podczas gdy morsy pacyficzne zamieszkują północne morza w okolicach Rosji i Alaski, migrując sezonowo z ich południowego zakresu w Morzu Beringa – gdzie w zimie znajdują się na lodzie pływającym – do Morza Chukczskiego. Samice morsów pacyficznych rodzą młode podczas północnej migracji wiosennej.

Historyczne nadmierny łowienie

Obecnie do łowienia morsów dozwolone jest tylko ludnościom pierwotnym, ponieważ gatunek był zagrożony nadmiernym łowieniem w przeszłości. Ich rogatywki, olej, skóra i mięso były tak poszukiwane w XVIII i XIX wieku, że morsy zostały wyłapane do wymarcia w Zatoce St. Lawrence oraz wokół wyspy Sable Island, u wybrzeży Nowej Szkocji.