Awesome BTC

https://www.generallink.top/activity/word-of-the-day/G1213709200361332736?ref=CPA_008XEV5VVI&utm_medium=web_share_copy

find the word and get home coin

Muskatowy i długotuskowy morszczuk najczęściej występuje w pobliżu Koła Arktycznego, leżąc na lodzie w towarzystwie setek towarzyszy. Te ssaki morskie są bardzo towarzyskie, skłonne głośno wyciągać i chrapać na siebie, ale są agresywne w okresie godowym. Z bruzdowanymi, brązowymi i różowymi skórami, morszczuki wyróżniają się długimi białymi rogami, grzywastymi szczecinami, płaskimi łapami i ciałami pełnymi tłuszczu.

Rogatywki morsa

Morsy wykorzystują swoje charakterystyczne długie rogatywki do wielu celów, dzięki którym ich życie w Arktyce jest nieco łatwiejsze. Używają ich do wyciągania ogromnych ciał z zimnych wód, co dało im nazwę „chód na zębach”, oraz do przebijania otworów oddechowych w lodzie z dołu. Rogatywki, które występują zarówno u samców, jak i samic, mogą osiągać długość około trzech stóp i są w rzeczywistości dużymi zębami kłykowymi, które rosną przez całe życie. Samce morsa, zwane bykami, używają również swoich rogatywek agresywnie, by utrzymać swoje terytorium i chronić swoje harem z samic, zwanych krowami, podczas sezonu godowego.

Adaptacje do Arktyki

Inne charakterystyczne cechy morsa są równie przydatne. Skoro ich ulubionymi daniami, a szczególnie skorupiakami, są znaleziony na ciemnym dnie oceanu, morsy wykorzystują swoje bardzo wrażliwe szczeciny, zwane wibryssami szczecinowymi, jako urządzenia wykrywające. Ich tłuste ciała pozwalają im komfortowo żyć w regionie Arktyki — morsy są w stanie spowolnić tętno, by wytrzymać mroźne temperatury wokółmorskich wód.

Podgatunki atlantycki i pacyficzny

Dwa podgatunki morsa są podzielone geograficznie. Morsy atlantyckie zamieszkują wybrzeża od północno-wschodniej Kanady po Grenlandię, podczas gdy morsy pacyficzne zamieszkują północne morza położone u wybrzeży Rosji i Alaski, migrując sezonowo z ich południowego zakresu w Morzu Beringa — gdzie w zimie znajdują się na lodzie pływającym — do Morza Chukczkiego. Samice morsa pacyficznych rodzą młode podczas północnej migracji wiosennej.

Historiczne nadmierny łowienie

Obecnie do łowienia morsów dopuszczeni są jedynie ludzie z rodziny rdzennych Indian, ponieważ gatunek był zagrożony nadmiernym łowieniem w przeszłości. Ich rogatywki, olej, skóra i mięso były tak poszukiwane w XVIII i XIX wieku, że morsy zostały wyparte z zatoki Saint Lawrence i wokół wyspy Sable Island, u wybrzeży Nowej Szkocji.

Ryjki walerów

Walerowie używają swoich charakterystycznych długich ryjów do wielu celów, co ułatwia im życie w Arktyce. Używają ich do wyciągania swoich ogromnych ciał z zimnych wód, co sprawia, że nazywane są „chodzeniem na zęby”, oraz do przebijania otworów oddychania w lodzie z dołu. Ich ryje, które występują zarówno u samców, jak i samic, mogą osiągać długość około trzech stóp i są w rzeczywistości dużymi zębami koronkowymi, które rosną przez całe życie. Samce walerów, czyli bary, również używają swoich ryjów agresywnie, aby utrzymać swoje terytorium i, w okresie godowego, chronić swoje haremki samic, czyli krowy.

Adaptacje do Arktyki

Inne charakterystyczne cechy walerów są równie przydatne. Ponieważ ich ulubioną posiłkiem, szczególnie skorupiakami, są znaleziony w ciemnym dnie oceanu, walerowie używają swoich bardzo wrażliwych brod, zwanych wibrysami szczecinowymi, jako urządzeń wykrywających. Ich tłuste ciała pozwalają im komfortowo żyć w regionie Arktyki – walerowie są w stanie zwolnić tętno, aby wytrzymać polarną temperaturę otaczających wód.

Podgatunki atlantycki i pacyficzny

Dwa podgatunki walerów są podzielone geograficznie. Walerowie atlantyccy zamieszkują wybrzeża od północno-wschodniej Kanady po Grenlandię, podczas gdy walerowie pacyficzni zamieszkują północne morza u wybrzeży Rosji i Alaski, migrując sezonowo z ich południowego zakresu w Morzu Beringa – gdzie są znane na lodzie pływającym zimą – do Morza Chukczi. Samice walerów pacyficznych rodzą młode w trakcie północnej migracji wiosennej.

Historiczne przeładowanie polowań

Obecnie do polowania na walerów dozwolone jest jedynie ludności indygenicznej, ponieważ gatunek był zagrożony przez nadmierne polowania w przeszłości. Ich ryje, olej, skóra i mięso były tak poszukiwane w XVIII i XIX wieku, że waler wyginął w Zatoce St. Lawrence i wokół wyspy Sable Island, u wybrzeży Nowej Szkocji.

Ryjówki morskie

Morsy wykorzystują swoje charakterystyczne długie ryjówki do wielu celów, co ułatwia im życie w Arktyce. Używają ich do wyciągania ogromnych ciał z zimnych wód, co tłumaczy ich nazwę „chód na zębach”, oraz do rozłamywania otworów oddechowych w lodzie z dołu. Ryjówki, które występują zarówno u samców, jak i samic, mogą osiągać długość około trzech stóp i są w rzeczywistości dużymi zębami koronkowymi, które rosną przez całe życie. Samce morsów, zwane bykami, również używają swoich ryjówek agresywnie, by utrzymać swoje terytorium i chronić swoje harem z samic, zwanych krowami, podczas sezonu rozmnażania.

Adaptacje do Arktyki

Inne charakterystyczne cechy morsa są równie przydatne. Ponieważ ich ulubionymi posiłkami, szczególnie skorupiakami, są znalezionych w ciemnym dnie oceanu, morsy wykorzystują swoje bardzo wrażliwe brodzie, zwane wibryssami szczecinowymi, jako urządzenia wykrywające. Ich tłuste ciała pozwalają im komfortowo żyć w regionie Arktyki – morsy są w stanie spowolnić tętno, by wytrzymać polarne temperatury wokółmorskich wód.

Podgatunki atlantycki i pacyficzny

Dwa podgatunki morsa są podzielone geograficznie. Morsy atlantyckie zamieszkują wybrzeża od północno-wschodniej Kanady po Grenlandię, podczas gdy morsy pacyficzne zamieszkują północne morza położone u wybrzeży Rosji i Alaski, migrując sezonowo z ich południowego zakresu w Morzu Beringu – gdzie są obserwowane na lodzie pływającym zimą – do Morza Chukczkiego. Samice morsów pacyficznych rodzą młode podczas wiosennego przemieszczania na północ.

Historiczne przeładowanie polowania

Obecnie tylko ludność rdzenna może polować na morsy, ponieważ ich przetrwanie było zagrożone przez przemądrzłe polowania w przeszłości. Ich ryjówki, olej, skóra i mięso były tak poszukiwane w XVIII i XIX wieku, że morsy zostały wyparte z Zatoki St. Lawrence i wokół wyspy Sable Island, u wybrzeży Nowej Szkocji.

#walrus $WAL Słynący z brody i długich rogów morszczuk najczęściej występuje w pobliżu Koła Arktycznego, leżąc na lodzie w towarzystwie setek towarzyszy. Te morskie ssaki są bardzo towarzyskie, skłonne głośno ryczeć i chrapać na siebie, ale agresywne w okresie godowym. Z bruzdowanymi, brązowymi i różowymi skórami, morszczuki wyróżniają się długimi białymi rogami, grzybowskimi brodami, płaskimi łapkami i ciałami pełnymi tłuszczu.

#walrus $WAL Rogatywki morsa

Morsy używają swoich charakterystycznych długich rogów do wielu celów, dzięki którym ich życie w Arktyce jest nieco łatwiejsze. Używają ich do wyciągania ogromnych ciał z zimnych wód, co tłumaczy ich nazwę „chód na zębach”, oraz do przebijania otworów oddychania w lodzie z dołu. Ich rogów, które występują zarówno u samców, jak i samic, może sięgać około trzech stóp, a są one w rzeczywistości dużymi zębami koronkowymi, które rosną przez całe życie. Samce morsów, zwane bykami, używają również swoich rogów agresywnie, by utrzymać swoje terytorium i, podczas sezonu rozrodu, chronić swoje haremki samic, zwanych krowami.

Adaptacje do Arktyki

Inne charakterystyczne cechy morsa są równie przydatne. Ponieważ ich ulubionymi posiłkami, szczególnie skorupiakami, są znalezione w ciemnym dnie oceanu, morsy używają swoich wyjątkowo czułych wąsów, zwanych wąsami szczecinowymi, jako urządzeń wykrywających. Ich tłuste ciała pozwalają im komfortowo żyć w regionie Arktyki – morsy są w stanie spowalniać tętno, by wytrzymać mrozy otaczających wód polarnej.

Podgatunki atlantycki i pacyficzny

Dwa podgatunki morsa są podzielone geograficznie. Morsy atlantyckie zamieszkują wybrzeża od północno-wschodniej Kanady po Grenlandię, podczas gdy morsy pacyficzne zamieszkują północne morza u wybrzeży Rosji i Alaski, migrując sezonowo z ich południowego zakresu w Morzu Beringa – gdzie w zimie znajdują się na lodzie pływającym – do Morza Chukczkiego. Samice morsów pacyficznych rodzą młode podczas północnej migracji wiosną.

Historiczne przełowienie

Obecnie tylko ludność indygeniczna może polować na morsy, ponieważ gatunek był zagrożony przez przelotowe polowania w przeszłości. Ich rogów, oleju, skóry i mięsa tak bardzo były cenione w XVIII i XIX wieku, że morsy zostały wyłapane do wyginięcia w Zatoce Saint Lawrence i wokół Sable Island, u wybrzeży Nowej Szkocji.

#walrus $WAL Rogatywki morsa

Morsy używają swoich ikonicznych długich rogów do wielu celów, które ułatwiają im życie w Arktyce. Używają ich do wyciągania swoich ogromnych ciał z lodowatych wód, co dało im nazwę "chód na zęby", oraz do przekłuwania otworów oddychania w lodzie z dołu. Ich rogów, które występują zarówno u samców, jak i samic, może osiągać długość około trzech stóp, a są one w rzeczywistości dużymi zębami korennymi, które rosną przez całe życie. Samce morsów, czyli bary, używają również swoich rogów agresywnie do utrzymania terytorium oraz w okresie godowym do ochrony swoich haremów samic, czyli krow.

Historyczne przeładowanie łowienia

Obecnie do łowienia morsów mają prawo tylko Indianie, ponieważ gatunek był zagrożony przez nadmierne łowienie w przeszłości. Ich rogów, tłuszczu, skóry i mięsa tak bardzo pragnięto w XVIII i XIX wieku, że mors został wyłapany do wymierania w Zatoce St. Lawrence i wokół Sable Island, u wybrzeży Nowej Szkocji.

#walrus $WAL Kły walrusów

Adaptacje arktyczne

Inne charakterystyczne cechy walrusów są równie przydatne. Ponieważ ich ulubionym jedzeniem, a w szczególności skorupiakami, są znaleziony w ciemnym dnie oceanu, walrusy wykorzystują swoje bardzo wrażliwe brody, zwane wibryssami muskularnymi, jako urządzenia wykrywające. Ich tłuste ciała pozwalają im swobodnie żyć w regionie arktycznym – walrusy są w stanie zwolnić tętno, aby wytrzymać temperatury polarnych wód otaczających.

Podgatunki atlantycki i pacyficzny

Dwa podgatunki walrusów są podzielone geograficznie. Walrusy atlantyckie zamieszkują wybrzeża od północno-wschodniej Kanady po Grenlandię, podczas gdy walrusy pacyficzne zamieszkują morza północne u wybrzeży Rosji i Alaski, migrując sezonowo z ich południowego obszaru w Morzu Beringa – gdzie w zimie znajdują się na lodzie pływającym – do Morza Chuki. Samice walrusów pacyficznych rodzą młode podczas północnej migracji wiosennej.

Historyczne przeładowanie polowań

Obecnie do polowania na walrusy dopuszczeni są jedynie ludzie z rodziny rdzennych. Przetrwanie gatunku zostało zagrożone przez nadmierną polowanie w przeszłości. Ich kły, olej, skóra i mięso były tak poszukiwane w XVIII i XIX wieku, że walrus został wyłapany do wyginięcia w Zatoce St. Lawrence i wokół Sable Island, u wybrzeży Nowej Szkocji.

#walrus $WAL Kły morsa

Morsy wykorzystują swoje charakterystyczne długie kły do wielu celów, dzięki którym ich życie w Arktyce jest nieco łatwiejsze. Używają ich do wyciągania swoich ogromnych ciał z zimnych wód, co nadaje im miano „chód zębowy”, oraz do przebijania otworów oddechowych w lodzie z dołu. Ich kły, które występują zarówno u samców, jak i samic, mogą osiągać długość około trzech stóp i są w rzeczywistości dużymi zębami dziąsłowymi, które rosną przez całe życie. Samce morsów, czyli byki, używają również swoich kłów agresywnie do utrzymania terytorium oraz w okresie godowego, by chronić swoje haremki samic, czyli krowy.

Adaptacje do Arktyki

Inne charakterystyczne cechy morsa są równie przydatne. Skoro ich ulubioną potrawą, a szczególnie skorupiakami, znajdują się blisko ciemnego dna oceanu, morsy wykorzystują swoje bardzo wrażliwe brodzie, zwane wibryssami szczecinowymi, jako urządzenia wykrywające. Ich tłuste ciała pozwalają im komfortowo żyć w regionie Arktyki – morsy są w stanie spowolnić tętno, by wytrzymać mroźne temperatury otaczających wód.

l

Obecnie tylko Indianie Ameryki Północnej mogą polować na morsy, ponieważ przeszła nadmierna eksploatacja zagroziła przetrwaniu gatunku. Ich kły, olej, skóra i mięso były tak bardzo poszukiwane w XVIII i XIX wieku, że mors został wyłapany do wyginięcia w zatoce Saint Lawrence oraz wokół Sable Island, u wybrzeża Nowej Szkocji.

#walrus $WAL Słynący z brody i długich rogów morszczuk najczęściej występuje w pobliżu Zasięgu Arktycznego, leżąc na lodzie w towarzystwie setek towarzyszy. Te ssaki morskie są wyjątkowo towarzyskie, skłonne głośno ryczeć i chrapać na siebie, ale są agresywne w okresie godowym. Z brązowymi i różowymi skórą z bruzdami, morszczuki wyróżniają się długimi białymi rogami, grzybowatymi szczecinami, płaskimi łapkami i ciałami pełnymi tłuszczu.

#walrus $WAL Rogatywki morsa

Morsy wykorzystują swoje charakterystyczne długie rogatywki do wielu celów, które ułatwiają im życie w Arktyce. Używają ich do wyciągania swoich ogromnych ciał z zimnych wód, co sprawia, że nazywane są „chodzeniem na zębach”, oraz do przekłuwania otworów oddychania w lodzie z dołu. Rogatywki, które występują zarówno u samców, jak i samic, mogą osiągać długość około trzech stóp i są w rzeczywistości dużymi zębami koronkowymi, które rosną przez całe życie. Samce morsów, czyli byki, używają również swoich rogatywek agresywnie, by utrzymać swoje terytorium i, podczas sezonu godowego, chronić swoje haremki samic, czyli krowy.

Adaptacje do Arktyki

Inne charakterystyczne cechy morsa są równie przydatne. Skoro ich ulubionym jedzeniem, zwłaszcza skorupiakami, są znaleziony w ciemnym dnie oceanu, morsy wykorzystują swoje wyjątkowo wrażliwe brodzie, zwane wibryssami szczecinowymi, jako urządzenia wykrywające. Ich tłuste ciała pozwalają im komfortowo żyć w regionie Arktyki – morsy są w stanie spowalniać tętno, by wytrzymać mroźne temperatury wody wokół siebie.

Podgatunki atlantycki i pacyficzny

Dwa podgatunki morsa są podzielone geograficznie. Morsy atlantyckie zamieszkują wybrzeża od północno-wschodniej Kanady po Grenlandię, podczas gdy morsy pacyficzne zamieszkują północne morza w okolicach Rosji i Alaski, migrując sezonowo z ich południowego zakresu w Morzu Beringa – gdzie w zimie znajdują się na lodzie pływającym – do Morza Chukczskiego. Samice morsów pacyficznych rodzą młode podczas północnej migracji wiosennej.

Historyczne nadmierny łowienie

Obecnie do łowienia morsów dozwolone jest tylko ludnościom pierwotnym, ponieważ gatunek był zagrożony nadmiernym łowieniem w przeszłości. Ich rogatywki, olej, skóra i mięso były tak poszukiwane w XVIII i XIX wieku, że morsy zostały wyłapane do wymarcia w Zatoce St. Lawrence oraz wokół wyspy Sable Island, u wybrzeży Nowej Szkocji.

#walrus $WAL Rogatyki morskiego walrusa

Morskie walrusy używają swoich ikonicznych długich rogów do wielu celów, dzięki którym ich życie w Arktyce jest nieco łatwiejsze. Używają ich do wyciągania swoich ogromnych ciał z zimnych wód, co tłumaczy ich miano "chodzenia na zębach", oraz do przebijania otworów oddechowych w lodzie z dołu. Ich rogów, które występują zarówno u samców, jak i samic, mogą osiągać długość około trzech stóp i są w rzeczywistości dużymi zębami korennymi, które rosną przez całe życie. Samce morskiego walrusa, czyli boby, również używają swoich rogów agresywnie, aby utrzymać swoje terytorium i, podczas sezonu rozrodu, chronić swoje haremki samic, czyli krowy.

Adaptacje do Arktyki

Inne charakterystyczne cechy walrusa są równie przydatne. Skoro ich ulubioną posiłkiem, zwłaszcza skorupiakami, są znaleziony na ciemnym dnie oceanu, walrusy używają swoich bardzo wrażliwych brod, zwanych wibryssami szczecinowymi, jako urządzeń wykrywających. Ich tłuste ciała pozwalają im swobodnie żyć w regionie Arktyki – walrusy są w stanie spowolnić tętno, aby wytrzymać lodowate temperatury otaczających wód.

l

#walrus $WAL Rogatyki morskiego

Morsy wykorzystują swoje charakterystyczne długie rogatyki do wielu celów, co ułatwia im życie w Arktyce. Używają ich do wyciągania swoich ogromnych ciał z zimnych wód, co tłumaczy ich miano "chodzenia na zębach", oraz do przebijania otworów oddechowych w lodzie z dołu. Rogatyki, które występują zarówno u samców, jak i samic, mogą osiągać długość około trzech stóp i są w rzeczywistości dużymi zębami dziąsłowymi, które rosną przez całe życie. Samce morsów, czyli byki, również wykorzystują swoje rogatyki agresywnie, by utrzymać swoje terytorium, a podczas sezonu godowego – by chronić swoje haremki samic, czyli krowy.

Podgatunki atlantycki i pacyficzny

Dwa podgatunki morsów są podzielone geograficznie. Morsy atlantyckie zamieszkują wybrzeża od północno-wschodniej Kanady po Grenlandię, podczas gdy morsy pacyficzne zamieszkują morza północne położone u wybrzeży Rosji i Alaski, przemieszczając się sezonowo od swojej południowej strefy w Morzu Beringa – gdzie w zimie znajdują się na lodzie pływającym – do Morza Chukczi. Samice morsów pacyficznych rodzą młode podczas północnej migracji wiosennej.

Historyczne nadmierny łowienie

Obecnie do łowienia morsów mogą być zezwalane tylko ludzie o pochodzeniu rdzennym, ponieważ przeszłe nadmierny łowienie zagroziło przetrwaniem gatunku. Ich rogatyki, olej, skóra i mięso były tak bardzo poszukiwane w XVIII i XIX wieku, że morsy zostały wygładzone z Zatoki Saint Lawrence i wokół wyspy Sable Island, u wybrzeży Nowej Szkocji.

#walrus $WAL Słynny zarost i długie, zęby słonie są najczęściej spotykane w pobliżu Koła Arktycznego, leżą na lodzie razem z setkami towarzyszy. Te ssaki morskie są bardzo towarzyskie, skłonne głośno wydawać dźwięki i chrapać na siebie, ale są agresywne w okresie godowym. Z bruzdowanymi skórami koloru brązowego i różowego, słonie wyróżniają się długimi białymi rogami, grzywą ząbkowaną, płaskimi łapami i ciałami wypełnionymi tłuszczem. Rogi słonia

Słonie używają swoich ikonicznych długich rogów do wielu celów, co ułatwia im życie w Arktyce. Używają ich do wyciągania swoich ogromnych ciał z lodowatych wód, co nadaje im nazwę „chodzenie na zębach”, oraz do przebijania otworów oddechowych w lodzie z dołu. Ich rogi, które występują zarówno u samców, jak i samic, mogą osiągać długość około trzech stóp i są w rzeczywistości dużymi zębami koronkowymi, które rosną przez całe życie. Samce słoni, czyli byki, używają również swoich rogów agresywnie do utrzymania terytorium i ochrony swoich haremów samic, czyli krow, w okresie godowym.

Adaptacje arktyczne

Inne charakterystyczne cechy słonia są równie przydatne. Ponieważ ich ulubioną pokarmem, szczególnie skorupiakami, są znaleziony w ciemnym dnie oceanu, słonie używają bardzo wrażliwych brod, zwanych wibryssami szczecinowymi, jako urządzeń wykrywających. Ich tłuste ciała pozwalają im komfortowo żyć w regionie Arktyki – słonie są w stanie zwolnić tętno, aby wytrzymać lodowate temperatury otaczających wód.

Podgatunki atlantyckie i pacyficzne

Dwa podgatunki słonia są podzielone geograficznie. Słonie atlantyckie zamieszkują wybrzeża od północno-wschodniej Kanady po Grenlandię, podczas gdy słonie pacyficzne zamieszkują morza północne południowej Rosji i Alaski, migrując sezonowo z ich południowego zakresu w Morzu Beringa – gdzie w zimie znajdują się na lodzie pływającym – do Morza Chukczi. Samice słoni pacyficznych rodzą młode podczas północnej migracji wiosennej.

Historiczne przeładowanie polowania
l
ĺ

#walrus $WAL Szarpana i długotętna foka morska najczęściej występuje w pobliżu Zwrotnika Arktycznego, leżąc na lodzie wśród setek towarzyszy. Te ssaki morskie są wyjątkowo towarzyskie, skłonne głośno wyciągać i chrapać na siebie, ale agresywne w okresie godowym. Z zarysowanymi brązowymi i różowymi skórami, foki morze są wyraźnie odróżnialne dzięki swoim długim białym rogówkom, grzywastym szczecinom, płaskim łapami i ciałom pełnym tłuszczu.

#walrus $WAL Rogacze morskie

Rogacze morskie wykorzystują swoje charakterystyczne długie rogacze do wielu celów, co ułatwia im życie w Arktyce. Używają ich do wyciągania swoich ogromnych ciał z lodowatych wód, co sprawiło, że nazywane są „chódem na zęby”, oraz do przekłuwania otworów oddechowych w lodzie z dołu. Ich rogacze, które występują zarówno u samców, jak i samic, mogą osiągać długość około trzech stóp i są w rzeczywistości dużymi zębami korennymi, które rosną przez cały ich życie. Samce rogaczy, zwane bykami, również wykorzystują swoje rogacze agresywnie, aby utrzymać swoje terytorium i, w okresie godowym, chronić swoje haremki samic, zwanych krowami.

Adaptacje do Arktyki

Inne charakterystyczne cechy rogaczy morskich są równie przydatne. Ponieważ ich ulubioną posiłkiem, szczególnie skorupiakami, są znalezione w głębinach ciemnego dna oceanu, rogacze morskie wykorzystują swoje wyjątkowo wrażliwe szczeciny, zwane wibryssami, jako urządzenia wykrywające. Ich tłuste ciała pozwalają im komfortowo żyć w regionie Arktyki – rogacze morskie są w stanie spowalniać tętno, aby wytrzymać lodowate temperatury otaczających wód.

Podgatunki atlantycki i pacyficzny

Dwa podgatunki rogaczy morskich są podzielone geograficznie. Rogacze atlantyckie zamieszkują wybrzeża od północno-wschodniej Kanady po Grenlandię, podczas gdy rogacze pacyficzne zamieszkują północne morza południowej Rosji i Alaski, migrując sezonowo z ich południowego obszaru w Morzu Beringa – gdzie w zimie znajdują się na lodzie morskim – do Morza Chuki. Samice rogaczy pacyficznych rodzą młode podczas północnej migracji wiosną.