Taimoor_sial

Kiedy ludzie rozmawiają o projektach kryptowalutowych, często skupiają się na wykresach cenowych, partnerstwach lub ogłoszeniach marketingowych, ale prawdziwa historia o tym, czy blockchain jest żywy, jest zapisana gdzieś zupełnie innym miejscem. Jest ona zapisana w repozytoriach kodu, gdzie deweloperzy poświęcają tysiące godzin na budowanie, naprawianie, niszczenie i ponowne budowanie systemu, który w końcu będzie nosił rzeczywistą wartość finansową. Dusk to jeden z nielicznych projektów, gdzie ta historia jest widoczna w bardzo konkretny sposób, ponieważ rozwój nie odbywa się tylko w jednym miejscu, ale w dwóch głębokich, równoległych ścieżkach: jądrze węzła blockchain i silniku zero-wiedzy, który umożliwia model prywatności i zgodności Dusk

Od dziesięcioleci internet radzi sobie z tożsamością w najgorszy możliwy sposób. Każdego razu, gdy otwierasz konto bankowe, rejestrujesz się na giełdzie lub uzyskujesz dostęp do usługi finansowej, proszony jest się przesłać kopie paszportu, rachunków za usługi i danych osobowych. Te dokumenty są następnie przechowywane w dużych centralnych bazach danych, które z czasem są hakowane, ujawniane lub nieodpowiednio wykorzystywane. Tracisz kontrolę nad własną tożsamością i nie wiesz, kto ją ogląda lub gdzie jest udostępniana. Ten uszkodzony model jest jedną z największych przyczyn, dla których ludzie nie ufają finansom cyfrowym, mimo że wszystko inne przeszło już do sieci.

Większość blockchainów opowiada bardzo prostą historię o tym, jak tworzone są bloki. Producent bloku tworzy blok, weryfikatory głosują na jego temat, a jeśli wystarczająco dużo z nich się zgadza, blok zostaje dodany do łańcucha. Na papierze brzmi to elegancko. W praktyce ukrywa ogromną ilość złożoności i ryzyka. Gdy możesz zobaczyć, kto produkuje bloki i kto głosuje, odkrywasz również, kogo atakować, kogo kupić i kogo presjonować. Z czasem ta widoczność staje się największą słabością systemu. Dusk został zaprojektowany w oparciu o inny pomysł. Zakłada, że w rzeczywistych sieciach finansowych osoby, które zabezpieczają system, muszą być chronione przed wyłonieniem się jako celu ataku. Dlatego proces zgody na blok opiera się na ukrytych komitetach i dwustopniowym modelu konsensu, który równoważy szybkość, bezpieczeństwo i prywatność w sposób, którego większość blockchainów nawet nie próbuje osiągnąć.

Kiedy ludzie mówią o replikacji baz danych, często wyobrażają sobie całkowite kopiowanie tabel z jednego serwera na drugi. Brzmi to ciężko, powolnie i niewytrzymale. PostgreSQL wybrał bardzo inny sposób. Zamiast kopiować dane kopiuje pamięć. Ta pamięć to dziennik zapisu przed zapisem (WAL), a dwa procesy, które przenoszą tę pamięć między maszynami, to nadawca WAL i odbiorca WAL. Razem tworzą niewidzialny układ nerwowy, który utrzymuje podstawową bazę danych i jej kopie zapasowe w idealnej synchronizacji.
Wszystko zaczyna się na serwerze podstawowym, gdzie odbywają się wszystkie zapisy. Gdy klient wstawia lub aktualizuje dane, PostgreSQL nie wchodzi od razu w aktualizację plików na dysku. Najpierw zapisuje rekord tej zmiany do WAL. Ten rekord to dokładny opis tego, co się zmieniło – nie same dane, ale działania, które je wytworzyły. Te rekordy WAL są dołączane w ściśle określonej kolejności, tworząc przewodnik życia bazy danych.

Gdy ktoś kliknie przycisk w aplikacji lub prześle formularz na stronie internetowej, wydaje się to natychmiastowe. Liczba się zmienia. Zapis jest zapisany. Transakcja zostaje ukończona. Ale za tym momentem prostoty kryje się jedna z najdokładniej zaprojektowanych rurociągów w informatyce. W PostgreSQL ten rurociąg nazywa się Zapis przed przesłaniem, czyli WAL, i właśnie on przekształca chwilową zmianę w pamięci w trwałą, odporną na awarie prawdę.
Droga zaczyna się, gdy klient wysyła żądanie do PostgreSQL. Może to być aktualizacja, wstawienie lub usunięcie. PostgreSQL otrzymuje to żądanie i planuje sposób jego zastosowania. W tym momencie nic jeszcze nie jest trwale zapisane. Zmiana istnieje tylko jako intencja. To tylko pomysł, nie faktyczna rzeczywistość. Jeśli system się teraz zawiesi, baza danych zachowa się tak, jakby żądanie nigdy nie zostało wysłane. To jest celowe. PostgreSQL nie pozwala na to, by nieukończone pomysły przenikały do jego obrazu świata.

Gdy ludzie myślą o bazach danych, zwykle wyobrażają sobie tabele, wiersze i indeksy cicho spoczywające na dysku. Wyobrażają sobie, że gdy dane są zapisywane, po prostu trafiają do swojego miejsca i tam pozostają. W rzeczywistości nowoczesne bazy danych wcale tak nie działają. Nie są tylko magazynem danych, ale ciągle pamiętają, jak dane stały się tym, czym są. W PostgreSQL tej pamięci służy system o nazwie Write-Ahead Logging, czyli WAL. Bez WAL PostgreSQL nie byłby tylko wolniejszy lub mniej niezawodny – byłby podstawowo niemożliwy do utrzymania w chaotycznym, nieprzewidywalnym świecie rzeczywistego sprzętu.