IM_M7

Jednym z cichych problemów w rozwoju blockchainów jest to, że wiele systemów zostało zaprojektowanych dla odbiorców, którzy nie trwają długo. Początkowi użytkownicy, spekulanci i użytkownicy technicznie wytrawieni kształtują decyzje protokołu, mimo że reprezentują jedynie tymczasową fazę przyjęcia. Dusk Network wydaje się projektem, który wypowiada się przeciwko tej założeniu i zadać trudniejsze pytanie: kto będzie nadal używał tego systemu, gdy nowość zniknie?
Większość blockchainów została zoptymalizowana pod użytkowników, którzy cenią sobie ciągłą interakcję. Oczekują od uczestników monitorowania transakcji, reagowania na sygnały rynkowe i aktywnego zarządzania swoimi pozycjami. Ten model działa w środowiskach napędzanych entuzjazmem i eksperymentami. Jednak w miarę dojrzewania systemów większość uczestników preferuje stabilność przed ekscytacją. Chcą przewidywalnych wyników, a nie ciągłej zaangażowania.

W łańcuchu bloków widoczność często mylona jest z zrozumieniem. Gdy wszystko jest publiczne, zakłada się, że systemy stają się łatwiejsze do oceny i zaufania. W praktyce często dzieje się dokładnie odwrotnie. Dane rosną, interpretacja się rozdrapuje, a wnioski kształtowane są bardziej przez narrację niż przez strukturę. Dusk Network wyzwania tę zamieszanie, pytając, czy rzeczywiste widzenie więcej naprawdę pomaga uczestnikom lepiej zrozumieć.
Otwarte księgi generują ogromne ilości informacji, ale same informacje nie tworzą jasności. Większość uczestników nie ma czasu, narzędzi ani doświadczenia, aby poprawnie zinterpretować surowe dane łańcucha bloków. W rezultacie zrozumienie jest delegowane do analityków, paneli monitorujących i influencerów. Z czasem zaufanie przesuwa się od protokołu w stronę pośredników, którzy twierdzą, że potrafią go wyjaśnić.

Większość dyskusji na temat blockchainów dotyczy innowacji: nowych funkcji, szybszego wykonywania lub nowatorskich mechanizmów. Mniej dyskutowane jest zaufanie. Nie o tym, czy system może działać, ale czy ludzie mogą na niego polegać z czasem. Dusk Network wydaje się być zaprojektowany wokół tej cichszej, ale znacznie bardziej wymagającej kwestii.
Nieufność w systemach rozproszonych jest trudna, ponieważ blockchaine działają bez centralnego nadzoru. Po wdrożeniu systemy muszą funkcjonować w nieprzewidywalnych warunkach: zmieniających się uczestnikach, przesunięciach motywacji i presji zewnętrznej, które nigdy nie były częścią pierwotnego projektu. Wiele sieci opiera się na przejrzystości, aby zrekompensować tę niepewność. Idea jest prosta: jeśli wszystko jest widoczne, problemy można zauważyć i naprawić na poziomie społecznym.