King ROAR 王咆哮

Wszyscy słyszeliśmy huczący entuzjazm wokół Web3: całkowita własność, przejrzystość, wolność. Brzmi świetnie, prawda? Ale oto problem, o którym nikt nie mówi — większość łańcuchów bloków dziś to nic innego jak „patrz, co robię” maszyny. Każda transakcja, każdy kontrakt inteligentny — wszystko jest dostępne dla każdego. Dla zwykłych użytkowników może to być w porządku. Dla firm, traderów lub każdego, kto obsługuje poufne informacje… to koszmar.
Wpisz DUSK. Ci ludzie nie tylko dodali prywatność jako opcjonalny dodatek — wybudowali ją w DNA swojej łańcucha bloków. Celem jest umożliwienie ludziom interakcji, handlu i uruchamiania kontraktów inteligentnych bez krzyczenia swoich prywatnych danych w internecie.

Powiedzmy szczerze: wszyscy rozmawiają o Web3 jak o jakimś magicznym momencie "odzyskania kontroli". Ale jeśli naprawdę spojrzysz na większość blockchainów, prywatność to naprawdę żart. Wszystko, co robisz, jest dostępne dla każdego. Firmy, deweloperzy, nawet zwykli ludzie – to koszmar.
Wejdź DUSK. Ci ludzie nie po prostu przykleili naklejkę „prywatność” na istniejącym blockchainie. Zbudowali go od zera, z prywatnością wbudowaną jako pierwszoklasową funkcją. Wyobraź sobie własną tajną komnatę w publicznym budynku – transakcje są weryfikowane, ale nikt inny nie może się w nią wpatrzeć.

Bierzmy pod uwagę, że obecny stan Web3 to trochę sprzeczność. Bez przerwy mówimy o dezentralizacji i wolności, a jednocześnie wszystko, co robimy, jest powiązane z publiczną rejestracją, do której każdy na świecie może mieć dostęp. Dla przypadkowego inwestora może to być w porządku. Ale dla rzeczywistych firm i poważnych instytucji finansowych? To kwestia decydująca. Nikt nie chce, by jego wewnętrzne transakcje czy poufne umowy były ujawnione każdemu konkurentowi z dostępem do internetu.

Tutaj dokładnie wchodzi DUSK. Zamiast traktować prywatność jako opcjonalny dodatek czy problem na później, DUSK zintegrował ją z samą DNA swojej blockchain.

Jeśli spojrzysz na kryptowaluty z zewnątrz, wydaje się, że rozwiązaliśmy wszystko. Szybsze łańcuchy. Tańsze transakcje. Nowe narracje co kilka tygodni. Postęp wszędzie.
Ale jest jedno pytanie, którego ciągle unikamy, ponieważ odpowiedź nie jest zbyt pochlebna:
Gdzie naprawdę znajduje się dane?
Nie transakcje. Nie tokeny. To prawdziwe rzeczy.
Pliki, obrazy, rekordy, historia, które nadają sens któremukolwiek z tego.
A prawda jest taka... że to bałagan.
Większość obecnych aplikacji Web3 wydaje się budowana w połowie. Logika na łańcuchu może być dobra, oczywiście. Ale wszystko wokół niej — warstwa danych — często jest zbudowana na założeniach. Czasem jest to serwer centralny. Czasem sieć przechowywania, która obiecuje niezmienną przestrzeń, ale naprawdę tego nie udowadnia.

Przez ostatnie dziesięć lat byliśmy obsesjonowani doskonaleniem blockchainów, dopasowywaniem kontraktów inteligentnych i dyskusjami na temat tokenomiki. Ale ignorowaliśmy ogromny, otwarty brak w fundamentach: gdzie właściwie przechowywane są dane?

To jest pytanie, na które nikt nie chce odpowiadać. Jeśli dziś budujesz aplikację rozproszoną, nadal zastanawiasz się, kto naprawdę kontroluje dane, gdzie się znajdują i czy będą tam jutro. Walrus to nie kolejny projekt przechowywania danych, który skacze na trend. Istnieje dlatego, że „dostatecznie dobre” przechowywanie danych nie wystarcza dla świata bez zaufania. Próbuje rozwiązać kwestię własności danych tak, jak Bitcoin rozwiązał kwestię wartości — na poziomie protokołu.

Powiedzmy sobie szczerze przez chwilę. Większość kryptowalut to głośno. Nowe tokeny co tydzień, szalone stopy zwrotu, wielkie obietnice — a potem milczenie miesiąc później. Najczęściej nie mówimy o nudnych rzeczach. Infrastrukturze. Przechowywaniu danych. Dane. Ale to właśnie to decyduje o tym, czy Web3 przeżyje, czy cicho się rozpadnie.
A obecnie istnieje sprzeczność, której nikt nie chce przyznać.
Mówimy o dezentralizacji, ale ogromna liczba aplikacji wciąż polega na centralsyzowanych serwerach, by utrzymać swoje dane. Jeśli ten serwer się zepsuje, obraz Twojego NFT zniknie. Zapisy DAO znikną. Aktywa gry przestaną się ładować. Widziałem projekty cicho ginąć nie dlatego, że pomysł był słaby, ale dlatego, że nie działał backend. To nie jest własność. To czas na pożyczenie.