Jia Xinn

W początkowych dniach kryptowalut, przejrzystość była traktowana jako moralna poprawa. Wszystko widoczne, wszystko audytowalne, nic ukryte. To wydawało się czystym zerwaniem z nieprzejrzystymi systemami finansowymi. Ale gdy blockchain zaczął zbliżać się do rzeczywistych finansów, ten idealizm zaczął zderzać się z rzeczywistością.

Finanse nigdy nie były zaprojektowane do działania w pełnym publicznym widoku.

To zrealizowanie leży u podstaw tego, co buduje Dusk Foundation.

Większość aktywności finansowej zależy od kontrolowanego ujawnienia. Firmy chronią strategie. Instytucje zarządzają ryzykiem. Osoby prywatne oczekują prywatności w sprawach sald i transakcji. Regulacje istnieją, aby egzekwować odpowiedzialność, a nie zmuszać do ujawnienia każdego szczegółu. Kiedy blockchain zignorował tę strukturę, nie stał się bardziej godny zaufania. Stał się niepraktyczny.

W pewnym momencie Web3 przestało być nowe i zaczęło wydawać się warstwowe. Stare portfele, stare kontrakty, stare projekty zaczęły się kumulować za nami. Wtedy coś subtelnego się zmieniło. Ludzie nie eksplorowali już tylko, wracali. A kiedy to robili, zauważyli coś niewygodnego. Wiele rzeczy, z którymi kiedyś wchodzili w interakcje, technicznie wciąż tam było, ale wydawały się niekompletne. Nie zepsute w oczywisty sposób, po prostu... cieńsze. Brak kontekstu. Zniknęła substancja.

To jest moment, w którym przechowywanie przestaje być tłem i zaczyna stawać się częścią doświadczenia użytkownika. I tu Walrus Protocol cicho wkracza do rozmowy.

Blockchain wszedł w finanse z odważną obietnicą. Jeśli wszystko byłoby przejrzyste, zaufanie mogłoby zostać zastąpione weryfikacją. Wczesne systemy kryptograficzne, ta radykalna otwartość wydawała się upoważniająca. Każdy mógł zobaczyć wszystko. Każdy mógł audytować aktywność. Ale gdy blockchain zaczął zbliżać się do rzeczywistych zastosowań finansowych, ta obietnica zaczęła się kruszyć. Finanse nigdy nie działały w pełnym widoku publicznym i nie mogą. To zrozumienie jest sednem tego, co buduje Dusk Foundation.

Prywatność w finansach jest często źle rozumiana. Nie chodzi o ukrywanie niewłaściwych działań. Chodzi o kontrolowanie przepływu informacji. Wynagrodzenia, strategie korporacyjne i pozycje finansowe są prywatne, ponieważ ujawnienie stwarza ryzyko. Regulacje istnieją, aby zapewnić odpowiedzialność, a nie aby zmuszać do publicznego ujawnienia wszystkiego. Gdy blockchain zignorował tę rzeczywistość, instytucje wahały się. Problemem nie była decentralizacja, lecz niekompatybilność.

Przez długi czas Web3 nagradzał szybkość. Uruchom szybko, przyciągnij uwagę, przejdź do następnej rzeczy. W tym środowisku bardzo niewiele osób zatrzymywało się, aby zapytać, co się stanie latami później, gdy użytkownicy wrócą do starych projektów, oczekując, że nadal będą działać. Z biegiem czasu te powrotne wizyty ujawniły niewygodną prawdę. Wiele aktywów Web3 nadal istniało na łańcuchu, ale doświadczenie wokół nich cicho się zepsuło. Obrazy przestały się ładować. Linki do metadanych zawiodły. Aplikacje wydawały się puste. Własność przetrwała, ale znaczenie nie. To jest moment, w którym Protokół Walrus zaczął wydawać się mniej opcjonalną infrastrukturą, a bardziej wymogiem.

Blockchain wszedł do finansów z silnym przekonaniem, że przejrzystość może zastąpić zaufanie. Jeśli wszyscy mogliby widzieć wszystko, systemy byłyby sprawiedliwe z definicji. W wczesnych środowiskach kryptograficznych ta radykalna otwartość wydawała się wyzwalająca. Ale kiedy blockchain próbował zbliżyć się do rzeczywistych zastosowań finansowych, to przekonanie zaczęło pękać. Finanse, z natury, nigdy nie działały w pełnym publicznym widoku i nigdy nie będą.

To zrozumienie jest fundamentem tego, co buduje Dusk Foundation.

Prywatność w finansach często mylona jest z tajemnicą. W rzeczywistości to struktura. Firmy chronią strategie. Osoby prywatne chronią osobiste informacje finansowe. Instytucje przestrzegają regulacji poprzez kontrolowane ujawnienie, a nie publiczne ujawnienie. Kiedy blockchain ignorował te rzeczywistości, nie został odrzucony, ponieważ był zdecentralizowany. Został odrzucony, ponieważ nie pasował do tego, jak finanse naprawdę działają.

Przez długi czas decentralizacja była omawiana prawie wyłącznie w kategoriach własności. Kto kontroluje aktywa. Kto może je przenieść. Kto może je zatrzymać. Blockchainy przekonywująco odpowiedziały na te pytania. Ale w miarę jak Web3 dojrzewał, inna warstwa rzeczywistości stała się niemożliwa do zignorowania. Własność ma bardzo małe znaczenie, jeśli to, co jest posiadane, powoli traci swoją substancję. To jest cichy problem, na który odpowiada Walrus.

Kiedy patrzysz wstecz na wczesne kolekcje NFT, gry lub eksperymenty społeczne on-chain, wiele z nich nadal technicznie istnieje. Kontrakty są tam. Tokeny wciąż siedzą w portfelach. A jednak czegoś brakuje. Obrazy nie ładują się. Linki do metadanych zwracają błędy. Aplikacje wydają się puste. Nic dramatycznego się nie zepsuło, ale doświadczenie zbladło. Ta luka między własnością a użytecznością to miejsce, w którym Protokół Walrusa staje się niezbędny.

Przez długi czas skalowanie w blockchainie było traktowane jako wyścig. Kto mógł przenieść najwięcej transakcji, kto mógł najszybciej obniżyć opłaty, kto mógł sprawić, że doświadczenie użytkownika będzie najbardziej zbliżone do Web2. Ten wyścig przyniósł imponujące wyniki, ale także zakopał pytanie, które wielu ludzi wolało nie zadawać. Gdy blockchainy się skalują, co się dzieje z kontrolą użytkowników? A konkretniej, kto tak naprawdę sprawuje władzę, gdy wykonanie przesuwa się z warstwy bazowej?

Plazma narodziła się z tego dyskomfortu.

Zanim Plazma stała się nazwą, była obserwacją dzieloną przez wczesnych badaczy i budowniczych. Blockchainy są bezpieczne, ponieważ są wolne i kosztowne. Każda próba przyspieszenia ich wprowadza założenia. Te założenia mogą być rozsądne, ale wciąż są założeniami. Ktoś obsługuje system. Ktoś zamawia transakcje. Oczekuje się, że ktoś będzie postępował uczciwie. Większość rozwiązań skalujących próbowała zminimalizować widoczność tego kompromisu. Plazma zrobiła odwrotnie. Ujawniła kompromis, a następnie zapytała, jak użytkownicy mogą się chronić, jeśli zaufanie zawiedzie.

Web3 spędził lata udowadniając, że własność może istnieć w łańcuchu, ale sama własność nigdy nie była całą historią. Kiedy ludzie faktycznie korzystają z aplikacji zdecentralizowanych, to, z czym mają do czynienia, nie jest hashem transakcji ani inteligentnym kontraktem. Interakcjonują z obrazami, metadanymi, plikami multimedialnymi i treściami aplikacji. Z biegiem czasu stało się jasne, że wiele systemów Web3 było silnych w rejestrowaniu własności, ale kruche, gdy chodziło o zachowanie danych, które nadają własności sens. To jest przestrzeń problemowa, w której Walrus staje się istotny.